Lijst Home


Naar de wolven - Anna Woltz

Geplaatst 15 aug. 2019 04:24 door susan *   [ 15 aug. 2019 04:31 bijgewerkt ]


‘Fabeltje was de liefste, dat wist iedereen. Dat wist de baas met het korte haar. Dat wist de baas met het lange haar. En dat wist Fabeltje.’

Fabeltje, een hond, is de hoofdpersoon in het prentenboek Naar de wolven van Anna Woltz. Fabeltje’s leven verandert als zijn bazen zomaar een nieuw speeltje in huis halen. Het speeltje vraagt veel aandacht (en krijgt dat ook) en het mag alles. Benjamin heet het speeltje en Fabeltje wil van hem af. Daarom sluipt hij ‘s nachts naar het wiegje en nodigt Benjamin uit met hem mee te gaan. Samen vliegen ze naar de wolven.

Jaloezie bij de komst van een baby is geen origineel onderwerp, maar Woltz werkt het knap uit. In dit verhaal is het niet een ouder broertje of zusje dat jaloers is, maar een hond. Dat geeft een prettige vrijheid, want dit verhaal over een huisdier dat moet wennen aan de komst van een baby zou ook best kunnen gaan over de gevoelens van oudere broertjes of zusjes. De lezer mag zelf bepalen in hoeverre hij of zij zich identificeert met het hoofdpersonage. Ook de voorlezer heeft, als hij dat wil, tal van mogelijkheden om een gesprek te beginnen over de vaak ingewikkelde kluwen aan emoties en gevoelens die de geboorte van een broertje of zusje kan losmaken. 
De tekst van het verhaal laat veel ruimte voor interpretatie, Woltz is geen schrijfster die alles benoemt. Dat maakt het verhaal voor jonge kinderen te moeilijk omdat ze zich nog niet genoeg in de gedachtewereld van een ander kunnen inleven.

Ingrid en Dieter Schubert ondersteunen met hun prachtige illustraties op speelse wijze het verhaal. Zo zien we Fabeltje in het begin van het verhaal als een koning boven op een stapel kussens zitten. Diezelfde kussens zien we later op een groot bed, ze beschermen baby Benjamin. Fabeltje zien we dan ook, hij ligt in zijn hondenmand. Het is duidelijk dat de rollen in het gezin anders zijn geworden.
De schilderijen op de muren zijn ook het bekijken waard. We zien hoe de foto’s van Benjamin de foto’s van Fabeltje naar een minder prominente plek verwijzen. Grappig is ook de verwijzing naar het verhaal van Roodkapje als Fabeltje met een rood mutsje in zijn bek naar de wieg van Benjamin loopt waarboven een schilderij hangt met een scene uit het bekende sprookje.
De Schuberts verzachten met hun tekeningen de soms pittige inhoud van het verhaal, vooral door te laten zien dat Benjamin alles wat hem overkomt zichtbaar interessant en leuk vindt. Ook het kleurgebruik blijft licht en warm, zelfs in de nacht is er altijd nog ergens een lichtpunt.

Uiteindelijk besluit Fabeltje Benjamin niet bij de wolven achter te laten. Hij verzoent zich met zijn nieuwe baasje en dat kunnen we zien omdat ze nu samen bovenop de stapel kussens zitten. De orde is hersteld, iedereen weet weer dat Fabeltje de liefste is: 'Dat wist de baas met het korte haar. Dat wist de baas met het lange haar. En dat wist de baas zonder haar.'
Er is er maar een die daar soms aan twijfelt. 

Naar de wolven
Anna Woltz (tekst) en Ingrid & Dieter Schubert (illustraties)


Querido, 2019


Die zomer met Jente - Enne Koens

Geplaatst 12 aug. 2019 04:01 door susan *   [ 12 aug. 2019 04:02 bijgewerkt ]


‘Zijn we vriendinnen?’ vroeg ik aan Jente een week nadat ik haar voor het eerst ontmoet had.
We lagen op onze rug in de kuil en aten de aardbeien die ik had meegenomen.
‘Ik wel met jou,’ zei ze, en ze keek me verwachtingsvol aan.
‘Ik ook met jou,’ zei ik blij. Dus ik had een nieuwe vriendin. Maar geen beste, dacht ik er snel bij, want dat kon niet. Ik miste Zoë elke dag, maar zodra de bel door de lege gang galmde en ik voor Jente de deur opendeed, vergat ik haar.
Met Jente was alles anders.’


Tienjarige Marie verhuist samen met haar ouders zeer tegen haar zin naar een nieuwbouwwijk, ver weg van haar beste vriendin Zoë waarmee ze al bijna haar hele leven bevriend is. Het is vakantie en het is saai in de nieuwe omgeving. Tot Jente Maries leven( letterlijk) komt binnenvallen. Met de onstuimige ongeremde Jente is het nooit saai. Jente heeft altijd wel een spannend plan, zoals het achtervolgen van de jongens uit de wijk, de bouwplaats onderzoeken of te vragen of ze het hondje van een buurvrouw mogen uitlaten. Maar Jente is ook onberekenbaar, ze houdt weinig rekening met anderen en ze kan heel dwingend zijn.

Enne Koens heeft in Die zomer met Jente een boeiende analyse geschreven over verschillende aspecten van vriendschap. Noodgedwongen moet Marie, die de verteller van het verhaal is, haar vertrouwde vriendschap loslaten en een nieuwe ‘beste vriendin’ zoeken. Ze heeft het er moeilijk mee. Ze worstelt niet alleen met de vraag of Jente in aanmerking komt haar nieuwe beste vriendin te worden, ze vraagt zich ook af of ze daarmee Zoë niet verraadt. Gelukkig kan Marie altijd terugvallen op haar ouders, vooral haar vader, die veel begrijpen en goede raad geven.
    Koens werkt het thema fraai uit. Zo beschrijft ze overtuigend wat Marie aantrekt in Jente en maakt ook helder waar de vriendschap wringt. Jente is een boeiend personage. Het is een meisje dat weinig inlevingsvermogen heeft en daar heeft niet alleen Marie last van. Waarschijnlijk is er wel ergens een etiket op het gedrag van Jente geplakt, maar daar gaat Koens aan voorbij; ze beschrijft uitsluitend wat er gebeurt en hoe Marie dat ervaart. Koens beschrijft niet alleen hoe nieuwe vriendschappen zich ontwikkelen, ze schrijft ook over de veranderende vriendschap met Zoë. 
Koens laat in dit boek opnieuw haar sterke kanten van haar schrijverstalent zien. Zo beschrijft ze knap de sfeer van de nieuwe wijk tijdens de warme zomer en ook haar dialogen zijn weer sterk geschreven. Wat hierbij wel parten speelt is dat Marie een serieuze aard heeft en diep over de dingen nadenkt. Het is geen personage dat licht en humor in het verhaal brengt.

Het boek is met zorg uitgegeven en ziet er prachtig uit. Maartje Kuiper maakte de kaft en enkele illustraties. Kuiper laat elementen van de wijk in aanbouw zien in strakke composities. Overal in het boek duikt de kleur geel op, wellicht een verwijzing naar de ‘gele buurt’ waar Marie woont.  

Die zomer met Jente is een goed geschreven serieus verhaal over verschillende aspecten van vriendschap.

Die zomer met Jente
Enne Koens(tekst) met illustraties van Maartje Kuiper


Luitingh-Sijthoff, 2019

Ik ben een tijger - Karl Newson

Geplaatst 6 aug. 2019 04:57 door susan *   [ 6 aug. 2019 06:17 bijgewerkt ]


Volkomen ontspannen wandelt de muis het boek binnen. ‘Ik ben een tijger' deelt hij mee. Daar denkt de wasbeer heel anders over, net als de vos, de slang en het kleine kleurrijke vogeltje. Maar de muis staat zijn mannetje (of vrouwtje) en pareert alle kritische opmerkingen: er zijn namelijk ook kleine tijgers en tijgers zonder strepen en natuurlijk kan hij ook in bomen klimmen. Zelfs als een tijger zich met het gesprek bemoeit is de muis niet onder de indruk. Immers, waarom zou een tijger bang zijn voor een muis?
    De muis heeft over de andere dieren nog veel meer te zeggen. Zo is het vogeltje ( klein, kleurig en zittend op een stokje) natuurlijk een lolly en de wasbeer (harig, gestreept en met een  grappig gezicht) moet wel een rups zijn. De muis laat na het gesprek de zichtbaar onthutste dieren achter en wandelt naar het water. Daar schrikt hij enorm als hij zijn spiegelbeeld ziet.

Dit grappige verhaal dat meesterlijk is getekend sluit mooi aan bij de belevingswereld van kleuters. Kleuters zijn oud genoeg om de humor van het verhaal te kunnen begrijpen en mee te leven met de personages. De zelfverzekerde  muis die zich door niemand laat intimideren is een heerlijke identificatiefiguur. Immers twijfelen over wie je bent, stechelen over je plaats in de rangorde, je groter voordoen dan je bent en onzeker zijn over wat andere van je vinden zijn veel voorkomende thema’s in het kleuterleven. Kleuters zijn immers volop aan het onderzoeken hoe sociale verhoudingen werken en dat kan knap ingewikkeld en vermoeiend zijn. Dit grappige wens vervullend verhaal waarin de kleinste iedereen de baas is kan dan heerlijk ontspannend zijn. Voor wie dat wil biedt het boek overigens alle ruimte om over verschillende aspecten van sociaal gedrag een gesprek te beginnen.
    Ross Collins brengt het verhaal vermakelijk in beeld. We hebben zijn grappige tekeningen eerder gezien in onder andere Wat eet een miereneter of De ongelooflijke avonturen van Merel Jansen. Ross is erg goed in het weergeven van gezichtsuitdrukkingen en stemmingen. De muis straalt bovenmatig veel zelfvertrouwen uit: hij staat er relaxt bij, met een minzaam lachje om de mond en niets brengt hem van zijn stuk. Daarentegen worden de andere dieren steeds onzekerder en ook dat laat Ross goed zien. De tijger bijvoorbeeld tilt vertwijfeld nog een van zijn grote poten op, maar kan zich daarna alleen nog maar klein maken en sip voor zich uitkijken. 

Ik ben een tijger is een heerlijk vrolijk prentenboek dat op speelse wijze aansluit bij de belevingswereld van kleuters. Graag meer van dit soort grappige boeken waar de moraal van het verhaal er niet duimendik op ligt.

Ik ben een tijger
Karl Newson (vertaald door Jesse Goossens) en Ross Collins (illustraties)


Lemniscaat, 2019


Het Gouden Boek van Rintje - Sieb Posthuma

Geplaatst 22 jul. 2019 03:47 door susan *   [ 22 jul. 2019 03:50 bijgewerkt ]


In 2014 overleed illustrator Sieb Posthuma, maar gelukkig blijft zijn werk voor hem spreken. Regelmatig zijn er nieuwe uitgaven van zijn boeken en worden er tentoonstellingen met zijn werk georganiseerd. Zo is deze zomer van 6 juli tot 27 oktober de tentoonstelling Sieb- in beeld te zien in het Haagse Kinderboekenmuseum. 
    De verhalen over foxterriër Rintje zijn gebaseerd op Posthuma’s eigen hondje. Toen hij zijn pup ophaalde in 1994 hoorde hij op weg naar huis dat Rintje Ritsma kampioen op de 1500 meter was geworden en hij besloot zijn hondje naar de schaatser te vernoemen. 
Het eerste verhaal over Rintje werd in 2001 uitgegeven bij Lemniscaat. Het verhaal werd opgemerkt door NRC Handelsblad die Posthuma uitnodigde wekelijks een Rintje-verhaal te schrijven. Ruim tien jaar voldeed Posthuma aan dat verzoek. 

Het eerste verhaal in het Gouden Boek is ook het eerste Rintje-verhaal dat Posthuma maakte. Hierin kan Rintje zijn bot nergens vinden, hoe hard hij ook snuffelt. Ook kan hij de bloemen niet ruiken of de broodjes bij de bakker. Zelfs een lekkere drol ruikt nergens naar. Rintje moet naar de dokter. In het tweede verhaal, uit 2004, gaat Rintje met zijn moeder en zijn vriendjes Henriette en Tobias (de een yorkshire en de ander een teckel) naar een groot en druk warenhuis. Rintje let niet goed op als hij iets lekkers ruikt en hij raakt zijn moeder kwijt. Hulp durft hij niet te vragen nadat hij de bewaking heeft horen praten over loslopende jonge honden die naar het asiel worden gebracht. Er is een lange speurtocht nodig voor hij weer met zijn moeder herenigd wordt. In het laatste verhaal, Rintje maakt ruzie (2005) zijn Rintje en zijn vrienden ongehoorzaam. Als hun ouders het niet goed vinden dat ze deelnemen aan een zangwedstrijd op de televisie lopen ze weg.

De wereld van Rintje is een idyllische wereld, een tijdloze plek met een eigen werkelijkheid. Het is een hondenwereld, waar de volwassenen op twee poten lopen, kleren dragen en doen wat mensen doen. Rintje is een gewoon hondje: hij draagt geen kleding en hij plast bijvoorbeeld buiten tegen een boom. Rintjes moeder is een soort oermoeder, een moeder die er altijd is en waar je altijd bij kunt schuilen. Zelf zei Posthuma daarover: ‘ik wilde geen politiek correcte moeder met een baan en een hectisch leven. Rintjes moeder staat gewoon de hele dag met een schort om taarten te bakken’.
    Het is leuk om te zien hoe Posthuma’s stijl in de Rintje-verhalen zich heeft ontwikkeld. We zien in de latere verhalen dat Rintje en zijn moeder hun definitieve vorm vinden en ook zien we dat de omgeving gedetailleerder wordt. Posthuma werkt met inkt, pen en ecoline en creëert daarmee een kleurrijke omgeving. Vooral in de laatste twee verhalen zien we veel details in de tekeningen, waarvan er veel verwijzen naar typische hondendingen, zoals de ornamenten op een gebouw of de bordjes in de trein. Alle figuren die Posthuma tekent, honden in allerlei formaten en gekleed in diverse stijlen, zijn om van te smullen. Ook omdat Posthuma hun stemming zo goed weet te treffen. De illustraties van Posthuma vervelen nooit.

Het Gouden Boek van Rintje is een fijne bundel met drie heerlijke verhalen over de vrolijke beweeglijke foxterriër. Het tekenwerk van Sieb Posthuma is tijdloos en blijft fantastisch.

Het Gouden Boek van Rintje
Sieb Posthuma


Rubinstein, 2019


Miss eenhoorn - Edward van de Vendel

Geplaatst 18 jul. 2019 02:51 door susan *   [ 18 jul. 2019 02:53 bijgewerkt ]


Miss eenhoorn van Edward van de Vendel en Floor de Goede is een nieuw deel in de serie Tijgerlezen. Deze serie richt zich op beginnende lezers, maar trekt zich niets aan van AVI-niveaus; leesplezier staat centraal. 
    Op de knalroze kaft van het boek zien we paardachtige personages in een spotlight staan, het is duidelijk dat hier wordt ingespeeld op een aantal populaire trends. Het verhaal gaat over de grote Miss eenhoorn verkiezing. We maken aan het begin van het verhaal kennis met de zenuwachtige kandidaten die voor een strenge driekoppige jury moeten verschijnen. Die jury blijkt alleen geïnteresseerd in kandidaten die in het doorsnee eenhoornplaatje passen. Zo valt Ayla af omdat ze een zebra is, Juultje mag niet verder want als pony is ze ‘dus te klein’, Tinker en Swing vallen af omdat ze jongens zijn en zeepaardje Miep krijgt te horen ’kom op zeg, echt veel te klein’. Alleen Zoetelieve is door, een wit paard met lange blonde haren. De afgewezen deelnemers besluiten dat ze het er niet bij laten zitten. Met hulp van Zoetelieve en Ayla’s oma gaan ze verhaal halen.

Het is knap hoe Van de Vendel met een aantal clichés aan de haal gaat en zo een boek weet te schrijven dat op een prettige vrolijke manier pleit voor diversiteit. Het verhaal heeft natuurlijk een slechterik nodig en dat is jurylid Vaca, een enorme zwart-witte (!) koe die overigens wel een schattig hondje heeft. De groep opstandige deelnemers zijn leuke personages, vooral het licht ontvlambare zeepaardje Miep.
    De tekeningen van Floor de Goede zijn echt een feest. Hij heeft zich uitgeleefd en met zichtbaar plezier brengt hij de personages tot leven. Hij laat ook goed emoties en gevoelens zien, van een brede lach tot heel benauwd kijken omdat je nog naar de wc moet. Een opvallend en leuk detail is dat Ayla’s grootmoeder, een zebra dus, een hoofddoek draagt.
    De vormgeving van het boek is speels, er zijn blokken tekst, maar ook scoreborden, stukjes met tekstwolken of een handgeschreven brief. Soms staan de letters op een gekleurde achtergrond, wat de leesbaarheid niet ten goede komt. Voor een bepaalde groep kinderen met leesproblemen zal dit een afknapper zijn.

Miss eenhoorn is een aantrekkelijk boek voor beginnende lezers waarin de strijd tegen vooroordelen op originele wijze gevoerd en gewonnen wordt.

Miss eenhoorn
Edward van de Vendel (tekst) en Floor de Goede (illustraties)


Querido, 2019

Iedereen telt - Kristin Roskifte

Geplaatst 15 jul. 2019 03:30 door susan *   [ 15 jul. 2019 03:33 bijgewerkt ]


De Noorse illustratrice Kristin Roskifte heeft een bijzonder kijk-en telboek gemaakt. De pagina’s van dit groot uitgegeven boek staan vol met mensen in allerlei kleuren, leeftijden en formaten. Ze staan is een omgeving die in blauwe lijnen wordt weergegeven. Het is de bedoeling om de mensen te tellen. Dat begint eenvoudig tot de grote getallen in beeld komen en er bijvoorbeeld zestig gasten op een bruiloft geteld moeten worden of vierhonderd mensen die deelnemen aan een demonstratie.
    Daarnaast staan er op iedere bladzijde zoekopdrachten en die kunnen behoorlijk pittig zijn. Je ziet bijvoorbeeld vierentwintig mensen op een rommelmarkt en daaronder staat ‘Een van hen vindt een oplossing voor een probleem. Een van hen koopt iets wat ze niet nodig heeft. Twee van hen kopen spullen die ze kunnen gebruiken om carnavalspakken te maken.’ De carnavalspakken staan op de naastgelegen pagina en dat maakt het beantwoorden van de vraag iets makkelijker. Toch blijft het een uitdaging de metamorfose van kerstster tot hoorn te ontdekken. Degene die iets koopt dat ze niet nodig heeft is een verzamelaar die we eerder in haar overvolle flat zagen. Ook kunnen we zien dat er een verloren voorwerp wordt teruggevonden (maar dan moet je wel eerst hebben ontdekt dat het voorwerp was kwijtgeraakt) en we zien iemand een ijzerzaag kopen die een rol gaat spelen in een spannend ontsnappingsverhaal dat een pagina eerder begon en de lezer kan volgen tot de laatste pagina van het boek.
    Iedereen telt is geen traditioneel zoekboek waar je door goed kijken een voorwerp of een persoon kunt vinden. In dit zoekboek zitten verhalen verstopt en daarom moet je soms bladzijden lang goed kijken voor je een vraag kunt beantwoorden. Op de laatste bladzijden van het boek zijn nog  extra vragen opgenomen voor de fanatieke speurders. Voor wie er niet uitkomt kan op het internet de antwoorden vinden.
    In het boek zijn veel verhaallijnen te ontdekken, waarvan sommige duidelijk zijn en andere ruimte laten om zelf aan te vullen. Wie de antwoorden op het internet opzoekt ziet dat daar soms ook een inkijkje in de gedachten van de personages wordt gegeven. Jammer, want het is veel leuker om dat zelf te bedenken.

Iedereen telt is boek voor uren kijk-en vertelplezier. Het is een uitdagend zoekboek dat ook aanzet je fantasie aan het werk te zetten. Een boek voor speurders en verhalenvertellers.

Iedereen telt
Kristin Roskifte, vertaald door Sylvia vanden Heede


Lannoo, 2019


De ontdekkingsreiziger - Katherine Rundell

Geplaatst 11 jul. 2019 03:00 door susan *   [ 11 jul. 2019 03:00 bijgewerkt ]


Fred zit met drie andere kinderen in een klein vliegtuig dat over de Amazone vliegt op weg naar Manaus. Ze komen niet aan, want de piloot wordt niet goed en het vliegtuigje stort neer. De kinderen overleven de crash en staan er nu alleen voor. Fred, Constantia (kortweg Con), Lila en haar kleine broertje Max vinden een verlaten hut en besluiten daar voorlopig te blijven. Gelukkig weet Fred het een en ander over in leven blijven in de jungle, hij heeft er veel over gelezen. Zo weet hij welke insecten ze kunnen eten, hoe je vuur maakt en hoe je een vlot bouwt. Wat niet in de boeken staat is hoe je een vijfjarige in bedwang houdt die de gevaren van de jungle niet kent.
    De kinderen staan voor de keus om in de buurt van het neergestorte vliegtuig te blijven, of te proberen Manaus te bereiken. Het lot beslist voor hen. Ze zakken op een vlot de rivier af en ontdekken een verlaten oude stad. Ze zijn daar echter niet alleen.

De Britse auteur Katherine Rundell won in eigen land verschillende prestigieuze prijzen. Dit boek kreeg de Costa Children’s Book Award, een prijs die eerder gewonnen werd door onder andere Roald Dahl en Philip Pullman. Rundell gebruikte eerder gewonnen prijzengeld om een reis door de Amazone te maken. Ze genoot van de prachtige natuur en leerde van haar gids hoe je overleeft in de jungle. Deze ervaringen vinden we terug in het verhaal en dragen bij tot de geloofwaardigheid, al was het maar omdat de schrijfster ook zelf de dingen heeft gegeten die de kinderen, al dan niet met tegenzin, tot zich nemen.
    Het verhaal is in de derde persoon geschreven vanuit het gezichtspunt van Fred. De lezer leert hem daardoor het beste kennen. Fred heeft geen moeder meer en zijn hardwerkende vader heeft niet veel tijd voor hem. Fred zit op kostschool, waar hij gezien wordt als een weinig opvallende verstandige jongen. Maar van binnen is Fred een en al hunkering, hoop en opwinding. Hij is natuurlijk bang dat hij het avontuur niet zal overleven, maar hij geniet ook. Lila is een rustig meisje, zij kan goed met dieren omgaan en redt een jonge luiaard die zich letterlijk aan haar vastklampt. Lila zorgt ook voor haar vijfjarige broertje Max, die het overleven in de jungle bepaald niet makkelijker maakt. Constantia blijft lang ondoorgrondelijk, wel krijgt Fred al snel het idee dat in het stugge meisje in haar blouse met roesjes meer schuilt dan ze laat zien. Rundell weet de verschillende karakters geloofwaardig neer te zetten evenals hun gevoelens en emoties die van heel angstig tot extreem moedig gaan.
    Rundell heeft een overtuigend verhaal geschreven dat psychologische elementen mooi verbindt met een spannend verhaal. Ook de overlevingsstrategieën, die natuurlijk een belangrijk element zijn, zijn goed in het verhaal verwerkt. Rundell schrijft met vaart en weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Ook schrijft ze mooi met pakkende beeldspraken, goede dialogen en hier en daar een scheutje humor.
Het boek ziet er prachtig uit, het staat vol met zwart-wittekeningen gemaakt door Hannah Horn. De illustraties zijn gedetailleerd en lijken op sommige pagina’s de strijd aan te gaan met de tekst; een vormgeving die goed aansluit bij de sfeer van Rundells verhaal.

De ontdekkingsreiziger is een pakkend goed geschreven verhaal. Echt een fijn vakantieboek!

De ontdekkingsreiziger
Katherine Rundell, vertaald door Jenny de Jonge met illustraties van Hannah Horn


Luitingh-Sijthoff, 2019


Brons - Linda Dielemans

Geplaatst 8 jul. 2019 04:15 door susan *   [ 8 jul. 2019 04:19 bijgewerkt ]


‘Wáár gaat dit boek over? Over brons? Wat is dat nou voor een onderwerp? Nou, een behoorlijk spannend onderwerp, dat kan ik alvast verklappen! Anders was dit boek er nooit gekomen. En geef maar toe, eigenlijk ben je best nieuwsgierig. Want je bent al aan het lezen.’

Dit zijn de woorden waarmee Linda Dielemans je het boek intrekt. En ze zegt niets teveel, want over ‘heel oud brons’ en de bronstijd is veel te vertellen. Dielemans is daarvoor de aangewezen persoon. Ze is archeoloog en ze is ook een goede kinderboekenschrijfster. Haar fictieboek Schaduw van de leeuw kreeg dit jaar de Senaatsprijs van de Nederlandse Kinderjury.
    Brons is een informatief boek, waarin ook enkele verhalen zijn opgenomen. Dielemans baseert haar informatie op het onderzoek van archeoloog David Fontijn die verbonden is aan de Universiteit van Leiden. Zijn onderzoek draait om de vraag waarom mensen in de bronstijd (2000-800 v. Chr.) waardevolle voorwerpen achterlieten op plekken die vaak ver van huizen en erven verwijderd waren en meestal aan water grensden.
    Dielemans bouwt het informatieve verhaal zorgvuldig op. Eerst neemt ze de lezer mee in de verwondering die de mensen in de bronstijd moeten hebben ervaren toen ze op koper stuitten. De mensen moeten door middel van experimenteren hebben ontdekt hoe je koper en tin tot brons kunt smelten en welke mogelijkheden dit nieuwe materiaal bracht. Zo verliezen bronzen voorwerpen, in tegenstelling tot stenen voorwerpen, hun waarde niet omdat je brons oneindig vaak kan gebruiken omdat je het kunt omsmelten. De ontdekking van het brons veranderde de samenleving. Omdat de grondstoffen niet overal te vinden waren ontstaan er handelsroutes en werden er afspraken gemaakt over de waarde van bronzen voorwerpen. Dielemans legt helder uit hoe dat zit. 
    Met de komst van het brons worden ook de eerste zwaarden gemaakt, in het hoofdstuk Brons en bloed beschrijft Dielemans hoe uniek dit was. Ook vertelt ze meer over het zwaard van Ommeschans (in Leiden te zien), een bijzonder mooi gemaakt voorwerp dat omgeven is met raadsels.
    Dielemans weet de onderzoeksresultaten van David Fontijn knap om te zetten in een begrijpelijk en prettig leesbaar verhaal. Om de informatie nog dichter bij de lezer te brengen zijn er een aantal fictieve verhalen opgenomen. Hierbij valt op dat Dielemans voor een origineel perspectief kiest, alle verhalen worden vanuit het brons vertelt. Zo komt het koper in de grond aan het woord, de radnaald van Mare en de zwaarden Roek en Tark.

Het boek ziet er prachtig uit. Sanne te Loo maakte niet alleen paginagrote illustraties die het leven in de bronstijd weergeven, ze tekende ook een kaart en rotsgravures. De fictieve verhalen staan op fraai gekleurde bladzijde. Dat maakt extra duidelijk dat het informatieve verhaal hier onderbroken wordt voor fictie.

Brons is een interessant en aantrekkelijk geschreven boek over een origineel onderwerp. De mooie vormgeving en de prachtige illustraties van Sanne te Loo doen de inhoud recht. Een heel fijn boek!

Brons
Linda Dielemans met illustraties van Sanne te Loo


Fontaine, 2019


Eilandheimwee - Selma Noort

Geplaatst 4 jul. 2019 06:03 door susan *   [ 4 jul. 2019 06:11 bijgewerkt ]


Raven woont op een klein eiland. Een eiland dat ruikt naar zand, zee, zout en verf. Raven woont in een houten huis met zijn vader, moeder en twee zusjes. Zijn opa en zijn tante wonen ook op het eiland. Verder is het er rustig, alleen in de zomer komen er wat mensen in een van de houten huisjes wonen die Ravens vader heeft gebouwd.
    Op een dag komt er een motorboot naar het eiland. Er zitten twee mannen met donkergrijze pakken in en een vrouw gekleed in een zwart mantelpak. Zij komen vertellen dat Raven naar school moet, op het vaste land. Raven heeft er geen zin in, maar het moet toch. Dus vaart hij met zijn motorbootje over en stapt de klas van juf Sippora binnen. Het is een vreemde wereld voor hem. Er is een speelhoek, een griezelige plastic pop, belachelijk kleine potjes en pannetjes en er zit zand in een bak. 
De kinderen vinden Raven een rare jongen. Wie woont er nou op een eiland met roze huizen en gele trappen? 

Selma Noort schreef Eilandheimwee in 1992 en kreeg er een jaar later, uit handen van Hella Haase, een Zilveren Griffel voor. Ter ere van haar veertigjarig schrijverschap is dit prachtige boekje opnieuw uitgegeven, waarbij Noort de tekst licht heeft herzien. 
    Eilandheimwee is een sfeervol boek. Noort schildert met woorden de geur, kleur en sfeer van het eiland, een wereld die zo anders is dan de wereld van het klaslokaal. Noort schrijft heel beeldend en ze benoemt daarbij opvallend vaak kleurelementen.     Raven heeft moeite zijn draai te vinden in de klas. Gelukkig heeft hij een wijze juf. Zij helpt Raven door een bijzonder verhaal te vertellen en tot leven te brengen. Noort sluit hier mooi aan bij de belevingswereld van jonge kinderen, waar fantasie en werkelijkheid nog door elkaar kunnen lopen.  
Noort schreef nog twee verhalen over Raven (Eilandkind en Sterreneiland) die in 1998 zijn gebundeld in Raven, de jongen van het eiland met illustraties van Annemarie van Haeringen. Voor de nieuwe uitgave van het eerste verhaal heeft Selma Noort zelf de kleine zwart-witillustraties in het boek gemaakt, de tekening op de kaft is van Martijn van der Linden.

Eilandheimwee heeft niets aan kracht ingeboet, het is nog altijd een aandoenlijk klein verhaal vol zeelucht en fantasie. Prachtig geschreven.

Eilandheimwee
Selma Noort (tekst en illustraties)


Leopold, 2019


Over een muizenridder, een tijger en een teckel

Geplaatst 2 jul. 2019 02:38 door susan *   [ 2 jul. 2019 02:42 bijgewerkt ]


Op kasteel Ravenstrik is het een muizenparadijs. Dat staat kasteelheer Tristan van Toeterwaal niet aan. Het moet maar eens afgelopen zijn met de muizenkeutels en de aangevreten maliënkolders. Dus koopt hij een kat, de supersluwe, altijd hongerige kat Katharina. Het werkt, want na drie maanden zijn er nog maar een paar muizen over en die overwegen ernstig om te gaan verhuizen. De zaak verandert als de beroemde muizenridder Govert Grauwstaart zijn hulp komt aanbieden. Er wordt een aanvalsplan uitgewerkt en Katharina gaat een zware tijd tegemoet.
    Cornelia Funke, schrijfster van veel prachtige boeken voor allerlei leeftijden, vertelt het verhaal op pakkende wijze. Vooral de strijd tussen de muizen en de kat weet ze spannend te beschrijven. Het verhaal is geïllustreerd met toegankelijke tekeningen, mooi van kleur en bomvol grappige details zoals een waslijnlijntje met muizenwas of de wapenuitrusting waarmee de muizen in het strijdperk treden. Een leuk voorlees-en kijkboek.

De muizenridder
Cornelia Funke, vertaald door Merel de Vink met illustraties van Annette Swoboda

De Vier Windstreken, 2019


Teckel Tom vindt het niet echt leuk als hij weggehaald wordt uit de doos waar het zo lekker naar Mama Moeps ruikt. Hij wordt meegenomen door de vaders van Saar. De eerste uren in zijn nieuwe omgeving maakt het hondje veel mee. Saar zorgt goed voor Teckel Tom. Het hondje vindt haar zelfs lekker ruiken ‘anders dan Mama Moeps, maar lekker genoeg om naast in slaap te vallen.’ Alleen snapt hij niet dat Saar hem Max wil noemen, hij heet immers Tom.
    Bette Westera en Noëlle Smit weten het eenvoudige verhaal aantrekkelijk te vertellen. Westera zet de belevingswereld van het hondje overtuigend neer en soms is dat grappig. Zo denkt Teckel Tom aanvankelijk dat Saar Jarig heet en hij snapt niet waarom zijn jonge baasje zijn poepje in een zakje stopt.
    De illustraties van Smit zijn een feest en maken dit prentenboek een must-have voor elke teckelliefhebber. Teckel Tom is echt een schatje die met zijn aandoenlijke blik je hart doet smelten. De illustraties zijn kleurrijk en met de gebruikelijk schwung van de illustratrice getekend. Ook de details zijn om van te smullen, van de teckeljasjes aan de kapstok tot het vergeten verlanglijstje van Saar.

Hallo Teckel Tom! 
Bette Westera (tekst) met illustraties van Noëlle Smit

Gottmer, 2019 



Josefien, een wat oudere vrouw, wandelt door een winters bos. Daar ontmoet ze Tijger. Aanvankelijk schrikt ze van het grote dier, maar hij is vriendelijk en hij gaat graag met haar mee naar huis. Josefien en Tijger worden vrienden. De bewoners van het stadje hebben eerst wat moeite met Tijgers aanwezigheid, maar dat komt helemaal goed.
Op een dag verliest Tijger zijn strepen, het gaat niet goed met hem. Tijger wil weer tijger zijn en terug naar zijn land, ver weg.
    Het plot van het verhaal is eenvoudig, maar heeft wel de mooie boodschap dat je soms iemand van wie je veel houdt los moet laten. Josefien en ook Tijger kunnen dat, al hoort daar natuurlijk ook verdriet bij. Het is wel fijn dat Josefien na enige tijd opnieuw een dier ontmoet dat haar liefde goed kan gebruiken.
    De illustraties zijn zoals we van Jan Jutte zijn gewend. Mooie composities, verrassend lijnenspel en prachtig kleurgebruik. De gezichtsuitdrukkingen zijn goed getroffen, zowel van Tijger als van de mensen. Jutte schreef bij zijn illustraties een korte tekst, maar dat is eigenlijk niet nodig, ook zonder tekst is duidelijk wat er gebeurt. Jammer dat hier en daar het fraaie werk van Jutte tekort wordt gedaan door een lelijke paginavouw die een aantal keer dwars door Tijger loopt.

Tijger
Jan Jutte

Lemniscaat, 2019


1-10 of 1444