Lijst Home


Stille nacht - Een kerstspel in 12 liedjes - Marijke ten Cate

Geplaatst door susan *   [ bijgewerkt ]



Een andere manier om het kerstverhaal te beleven biedt het boek Stille nacht van Marijke ten Cate. Zij koos twaalf veelal traditionele kerstliedjes en tekende daaromheen kinderen die het kerstspel spelen. Het begint met O, dennenboom waar we zien dat de verkleedkleren worden aangetrokken. Bij Maria die zoude naar Bethlehem gaan zien we een nachtelijk landschap waarin Maria, Jozef en de ezel op weg zijn naar een stad die in zicht is. Die stad lijkt overigens meer op een westerse middeleeuwse stad dan op een stad in het Midden Oosten. Zo wordt het kerstspel beleefd tot de komst van de drie koningen. Het spel eindigt met een samenzang van alle spelers rond de kribbe die Komt allen tezamen zingen.

Stille nacht is een sfeervol prentenboek waarin veel te zien is. Dit boek biedt een leuke manier om samen kerstliedjes te zingen en dit te koppelen aan het traditionele kerstverhaal.

Stille nacht Het kerstspel in 12 liedjes
Marijke ten Cate


Lemniscaat, 2019


Het kerstverhaal - Marianne Busser en Ron Schröder

Geplaatst 13 dec. 2019 02:28 door susan *   [ 13 dec. 2019 02:28 bijgewerkt ]



Wil je aan kleuters het kerstverhaal vertellen dan is Het kerstverhaal van Marianne Busser en Ron Schröder een goede keus. De eerste druk van dit boekje verscheen in 1997 en het is nu weer opnieuw uitgegeven. 
De auteurs vertellen het verhaal vanuit het perspectief van Jozef en Maria. Het is een warm verhaal. Er wordt beschreven hoe zwaar de reis naar Bethlehem is maar de liefde tussen Maria en Jozef voert de boventoon. Jozef zorgt voor zijn vrouw en stelt haar (en daarmee de lezer) gerust. 
De aankomende ouders weten dat ze een bijzonder kind zullen krijgen. ‘Een kind dat vrede ging brengen aan alle mensen. Dat hadden Jozef en Maria niet zelf bedacht: een engel had het Maria verteld. En hij had ook gezegd dat ze het kindje Jezus moesten noemen’
Het verhaal stopt na het bezoek van de herders aan het pasgeboren kind. Jozef gaat dan nog even naar buiten en ziet de ster boven de stal. 
Ineens wist Jozef het zeker: er was iets bijzonders gebeurd die nacht. Iets heel bijzonders.’ 

De illustraties van Alex de Wolf weerspiegelen de warme toon van het verhaal, vooral in het kleurgebruik; aardetinten in combinatie met zachtgeel en groen geven het boek een bijzondere sfeer.

Het kerstverhaal
Marianne Busser & Ron Schröder met illustraties van Alex de Wolf

Van Holkema & Warendorf, 2019


Kerstmis met Rupsje Nooitgenoeg - Eric Carle

Geplaatst 12 dec. 2019 04:28 door susan *   [ 12 dec. 2019 04:31 bijgewerkt ]



Voor de allerkleinsten is Kerstmis met Rupsje Nooitgenoeg een aanrader. Het stevige kartonnen flapjesboek laat typische kersttaferelen zien in de typerende stijl van Eric Carle. We zien een huis in de sneeuw, een woonkamer in kerstsfeer, een kerstpudding, een peperkoekhuisje en op de laatste pagina een grote kerstboom waar de kerstman achter een grote flap verstopt zit. 
De vlot rijmende korte teksten nodigen de lezer uit om achter de flapjes te kijken: 
 ‘Een tafel vol lekkers voor al het bezoek. Wie knabbelt daar aan een huisje van koek?’ 
Achter het flapje zien we de dan de knabbelaar.
Een hond, een kat en een muisje spelen de hoofdrol en op iedere bladzijde is ook Rupsje Nooitgenoeg te zien. 

Kerstmis met Rupsje Nooitgenoeg
Eric Carle, vertaald door Naomi Tieman

Gottmer, 2019 






Dit ga je niet geloven - Adam Baron

Geplaatst 9 dec. 2019 03:28 door susan *   [ 9 dec. 2019 03:34 bijgewerkt ]


‘Dit ga je niet geloven.
Veronica Chang is niet met lof geslaagd voor piano Niveau 5. Ze is zelfs maar krap geslaagd! Waarom je dat zou moeten verbazen? Nou, we hebben het hier over Veronica, het genie van onze klas. Antwoorden zijn gek op haar!’


Zo opent Timon het gesprek met de lezer in Dit ga je niet geloven. Veronica is een vriendin van Timon, de verteller van het verhaal. Nadat Timon heeft uitgelegd hoe uitzonderlijk het is dat de briljante Veronica zo ondermaats heeft gepresteerd beweert hij dat dit een van de beste dingen is die Veronica in haar leven is overkomen. Waarom dat zo is legt hij in dit boek uit. 
Deze introductie laat de bijzonder stijl van de schrijver direct zien. Adam Baron kiest ook in zijn tweede boek voor verteller Timon, die de lezer misschien al kent uit het eerste kinderboek van de Britse schrijver De jongen onderwater. Het is overigens niet noodzakelijk dit boek eerst te lezen, Dit ga je niet geloven staat op zichzelf.
Timon probeert in dit verhaal twee raadsels op te lossen. Hij wil, samen met zijn klasgenoten, uitzoeken wie achter de pesterijen van juf Martin zit. Ze is een geliefde juf en haar leerlingen zijn dol op haar, daarom zijn ze aangeslagen en boos als iemand blauwe drilpudding in haar schoen stopt. En dat is niet de laatste keer dat juf Martin iets akeligs overkomt.
Het tweede raadsel dat Timon bezighoudt heeft te maken Veronica’s oma Nanai. Deze kwieke oude dame, die nog graag een potje voetbalt, weigert van de een op de andere dag te eten. Als Nanai ook nog een foto van het schip dat haar als bootvluchteling uit zee redde kapot gooit denkt Timon dat het wellicht iets met haar verleden te maken heeft. Timon is zo druk bezig met deze raadsels dat hij weinig aandacht voor zijn moeder heeft die hem voorzichtig iets wil duidelijk maken.

Baron heeft een originele stijl die lekker wegleest. Timon neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen. Regelmatig dwaalt hij van de hoofdlijn af en deelt dan observaties, anekdotes, een terugblik of een overpeinzing met de lezer. Dit afdwalen van het hoofdverhaal verhoogt de spanning en omdat de inhoud altijd boeiend of grappig is irriteren deze onderbrekingen niet. Baron houdt de structuur van het verhaal echter goed in de gaten en zo raakt de lezer nergens het spoor bijster. 
Het boek is meer dan een spannend verhaal, de gebeurtenissen en de overpeinzingen van Timon nodigen ook uit tot nadenken, bijvoorbeeld over vriendschap, vluchtelingen of familiebanden. De schrijver weeft de Chinees-Vietnamese achtergrond van Timons vriendin Veronica mooi door het verhaal.
De lay-out van het boek volgt soms opvallend de lijn van het verhaal. Als het heel spannend wordt duurt het soms een aantal pagina’s voor Timon de lezer de clou geeft. Zo kondigt hij bijvoorbeeld op bladzijde 16 aan dat de lezers erg zullen gaan schrikken, op bladzijde 17 staat ‘zet je schrap’, op de volgende pagina staat ‘Ik ga het je vertellen…’ en pas op bladzijde 23 lezen we wat er voor verschrikkelijks is gebeurd. Soms is het ook een illustratie die de lezer een deel van het verhaal vertelt.

Dit ga je niet geloven is een heerlijk vlot geschreven spannend, onderhoudend verhaal waarin humor en serieuze zaken elkaar soepel afwisselen.

Dit ga je niet geloven
Adam Baron, vertaald door Anneke Bok met illustraties van Benji Davies


Billy Bones, 2019

De weglopers - Ulf Stark

Geplaatst 7 dec. 2019 04:21 door susan *   [ 7 dec. 2019 04:38 bijgewerkt ]


De Zweedse schrijver Ulf Stark overleed in 2017. De weglopers is zijn laatste boek, een verhaal over een opa die gaat sterven en zijn kleinzoon.
Opa ligt in het ziekenhuis en hij is geen makkelijke patiënt. Zijn zoon kan er slecht tegen de stevige man zwakker en dunner te zien worden en hij heeft moeite met het recalcitrante gedrag van zijn vader. Kleinzoon Gottfried (vernoemd naar zijn grootvader) ziet dat anders, die vindt het wel leuk als opa kwaad wordt, ‘dat maakte het leven spannender’.
Gottfrieds vader gaat liever niet naar het ziekenhuis, maar Gottfried bezoekt zijn opa graag. Daarom verzint hij een manier om stiekem bij opa op bezoek te gaan. Opa vindt het fantastisch en ziet in Gottfrieds gedrag een kans om nog een keer het eiland te bezoeken waar hij met zijn inmiddels overleden vrouw heeft gewoond. Zijn zoon wil dit niet regelen, maar met hulp van Gottfried kan hij het misschien toch voor elkaar krijgen. 

Stark is een geweldige schrijver die met weinig woorden veel kan zeggen en daarnaast ook in een goedgeplaatste zin expliciet een belangrijk punt kan benoemen. Zowel tussen de zinnen als in de zinnen wordt duidelijk dat opa en zijn zoon anders in het leven staan en dat de kleinzoon opa beter begrijpt, maar nergens maakt Stark karikaturen van zijn personages.
Het verhaal draait voornamelijk om de band tussen opa en zijn kleinzoon. Zij storten zich in een spannend avontuur. Gottfried moet moedig en creatief zijn om opa uit het ziekenhuis te krijgen en de reis zo plannen dat ze op de eindbestemming aankomen. Dat is een hele klus, vooral omdat zijn ouders er niets van mogen weten.
Ontroerend zijn de gesprekken tussen opa en zijn kleinzoon in het huis op het eiland. Daar wordt duidelijk dat opa’s avontuur een afscheid is en daarbij speelt de laatste pot vossenbesjam die oma nog gemaakt heeft een belangrijke rol. Stark beschrijft het niet, maar ergens tijdens het verblijf op dat eiland ziet ook de kleinzoon onder ogen dat opa er binnenkort niet meer zal zijn. Dit wordt niet openlijk besproken, het zijn andere dingen die duidelijk maken dat opa en kleinzoon elkaar daarin begrijpen. Zo ziet Gottfried hoe opa afscheid van de eilanden neemt en 'van de hemel, de rotsen en het eeuwige klotsen van de golven'. Als opa dan een kraai, een vogel die vaak met de dood geassocieerd wordt, voor een magnifieke zeearend aanziet spreekt Gottfried hem niet tegen. Het beeld van de kraai en de zeearend keert aan het einde van het verhaal terug. Dan is het een troostend beeld waarin de zeearend zijn vleugels uitslaat naar onbekende verte.

Het boek is geïllustreerd door Kitty Crowther, Alma-winnares in 2010. Haar tekeningen, voornamelijk met kleurpotlood gemaakt, zijn een verrijking van het verhaal. In haar unieke stijl weet ze veel uit te drukken. Waar de tekst tussen de regels door emoties laat zien, maakt Crowther die in haar tekeningen zichtbaar. De band tussen opa en kleinzoon bijvoorbeeld in de manier waarop ze op de boot zitten, of de liefdevolle herinneringen aan oma die opa nog zo met een kopje koffie onder een boom ziet zitten of de machteloze woede als je aan bed gekluisterd bent en niet meer kunt doen wat je wilt.

De weglopers is een ontroerend en mooi geschreven verhaal over goed afscheid nemen. Een prachtig boek.

De weglopers
Ulf Stark, vertaald door Edward van de Vendel met illustraties van Kitty Crowther


Querido, 2019


Over durven, eerlijk delen en een bijzondere wandeling in het bos

Geplaatst 2 dec. 2019 04:41 door susan *   [ 2 dec. 2019 04:42 bijgewerkt ]


Vaardigheden veroveren en anderen laten zien hoe goed je iets al kunt is een belangrijk item voor kleuters. Maar het ondernemen van nieuwe dingen is soms eng en moeilijk en daar gaat het prentenboek Coco kan het! van Loes Riphagen over.
Coco is een vogeltje dat samen met haar moeder in een nest woont. Op een dag moet Coco gaan vliegen, maar ze durft niet. Stel je voor, ze zou heel hard kunnen vallen en op de grond kan wel een kat zitten. Toch wil Coco graag vliegen: ‘Als ik vlieg kan ik eindelijk eten wat ik zelf wil en mooie vormen vliegen met mijn vriendjes’. Coco moeders helpt een handje en ze geeft Coco ‘hupsakee’ een schop onder haar kont. Natuurlijk loopt het goed af.
Riphagens tekeningen zijn speels en warm. Ze zet haar figuren en hun omgeving stevig neer, vaak tegen een egaal gekleurde achtergrond en soms tegen een levendig weergegeven groene bosomgeving. Met ogenschijnlijk simpele middelen, als een oogopslag of een lijntje in de snavel, is duidelijk te zien wat de vogels voelen en dat geeft een mooie aanvulling op de tekst.
Riphagen is een eigenzinnige prentenboekmaker die er niet voor terugdeinst een liefdevolle moedervogel te tekenen die met een ferme schop haar kind helpt een uitdagende stap te nemen. Ook laat Riphagen duidelijk zien dat vogels wormen eten en wat de wormen daarvan vinden.

Coco kan het!
Loes Riphagen

Gottmer, 2019 



Eerlijk delen is best lastig en menig kleuter worstelt daarmee. In het prentenboek Eén voor jou, twee voor mij staat dit thema centraal.
Beer vindt drie paddenstoelen die zijn vriend Wezel tot een heerlijke maaltijd verwerkt. Als de vrienden aan tafel zitten worden ze het er niet over eens hoe de paddenstoelen verdeeld moeten worden. Beer vindt dat hij de derde paddenstoel mag hebben omdat hij zo groot is of omdat hij de paddenstoelen gevonden heeft. Maar ook Wezel heeft goede argumenten om de overblijvende paddenstoel op te eisen. Het probleem lost zich vanzelf op, al zijn zowel Beer als Wezel van mening dat dit geen eerlijke oplossing is. 
De rust keert weer, Beer en Wezel genieten van hun paddenstoel en er is zelfs een toetje, aardbeien. Het zijn er drie…
Het verhaal is grappig getekend en er is veel te zien. Zo lijken op het eerste gezicht de schutbladen hetzelfde, maar wie beter kijkt ziet dat er tijd verstreken tussen het eerste en het laatste blad. Het gekibbel van Beer en Wezel is grappig en herkenbaar. Dit boek heel geschikt om het thema ‘eerlijk delen’ met een vrolijke insteek te bespreken.

Eén voor jou, twee voor mij
Jörg Mühle

Gottmer, 2019



Vos schrikt zich een hoedje als hij de nieuwe opdracht op het schoolbord ziet: ‘Laat je verzameling zien op school’. Al zijn klasgenoten hebben een verzameling, behalve Vos. Gelukkig weet zijn vader een oplossing ‘In het bos vind je altijd precies wat je nodig hebt’ zegt hij. Dus trekken vader en zoon het bos in en dat wordt een heel avontuur. Uiteindelijk vindt Vos zijn verzameling en de spreekbeurt wordt een groot succes.
De illustraties van de Amerikaanse illustrator Doug Salati zijn heel sfeervol. Vooral de tocht door het bos is prachtig weergegeven in warme kleuren en vol beweging. Het is echt een herfstboek waarin de schoonheid van het herfstbos een belangrijke rol speelt. Ook de dieren zijn prachtig getekend. Hartverwarmend zijn de illustraties waarin duidelijk te zien is hoeveel vader Vos en Vos van elkaar houden. Een fijn warm prentenboek om kille herfstdagen mee op te warmen.

Hallo-o-o daarboven!
Matthew Farina, vertaald door Naomi Tieman met illustraties van Doug Salat
i
Samsara, 2019


Drama Queen - Derk Visser

Geplaatst 28 nov. 2019 05:12 door susan *   [ 28 nov. 2019 05:50 bijgewerkt ]


Drama Queen
 is het zevende boek van Derk Visser die in 2005 debuteerde als jeugdboekenschrijver. In Vissers boeken spelen vaak jongeren die leven aan de rand van de samenleving een hoofdrol. Het zijn jongeren die in sombere armoedige stadse buitenwijken wonen en weten wat armoede inhoudt. Vaak hebben meisje in zijn verhalen de hoofdrol. 
Drama Queen speelt zich af in een achterstandswijk tijdens de kerstvakantie. Het is een wijk waar autobanden in de fik worden gestoken en de kruitdamp van het afgestoken vuurwerk al ver voor oudejaarsnacht in de lucht hangt. Dertienjarige Angel, de dramaqueen uit de titel, staat haar mannetje. Ze kent de ongeschreven regels van de buurt en ze kan goed van zich afbijten. Angel woont samen met haar moeder, die relatief jong is omdat ze pas vijftien was toen haar dochter werd geboren. Moeder Patty verdient de kost als striptease danseres, wat Angel vreselijk vindt. Ze wil graag dat haar moeder met dit werk stopt, maar die wil daar niet van weten. 
Op een dag in de kerstvakantie ziet Angel haar nieuwe klasgenoot Kayleigh op het speelplaatje tussen de flats op een schommel zitten. Kayleigh is met haar vader in de flat tegenover Angel komen wonen. Angel vindt Kayleigh leuk en ze is verliefd op haar. Kayleigh lijkt deze gevoelens te beantwoorden. 

Visser is een schrijver die veel in een tekst kan leggen, zonder alles te beschrijven. Zijn beeldtaal is sterk. Neem bijvoorbeeld de wijze waarop Angel en haar moeder de kerstboom optuigen. Het is een kale boom die Angel van straat heeft geplukt. Ze versieren de boom met slierten serpentine die nog voorhanden zijn. Rond de boom zetten moeder en dochter hun 
light-up sneakers en doucheschuim zorgt voor de dennengeur. Deze scene laat zowel de armoede als de speelse creativiteit van moeder en dochter zien. Zij zijn een sterk team dat weet hoe je zelf de slingers in het leven op moet hangen. 
De relatie tussen moeder en dochter is een belangrijk thema in het boek. Visser weet overtuigend te beschrijven hoe hecht de relatie tussen Angel en haar moeder is. Het zijn twee sterke vrouwen die weten wat ze willen en voor zichzelf kunnen opkomen. Ze zijn beide extravert en ze kunnen alle twee op grootse wijze uiting geven aan hun emoties. De dialogen tussen moeder en dochter zijn fantastisch geschreven. 
Het andere hoofdthema is Angels relatie met Kayleigh. Angel doet wat alle verliefde pubers doen: dromen, fantaseren en voorzichtig toenadering zoeken. Natuurlijk is ze zich ervan bewust dat ze het voorzichtig moet aanpakken, in haar leefwereld is verliefd worden op een meisje niet iets waar je makkelijk voor uitkomt. 
Visser bouwt het verhaal op een originele manier op door drie keer de periode rond kerst in drie opeenvolgende jaren te beschrijven. In iedere kerstvakantie ontmoet Angel Kayleigh en zo kan de lezer de ontwikkeling van hun relatie volgen. In de loop der jaren verandert ook de band tussen moeder en dochter. Het is mooi om te lezen hoe eerlijk moeder en dochter naar elkaar zijn en daarbij kan het er heftig aan toegaan. Maar hun liefde voor elkaar is echter onvoorwaardelijk. 

Drama Queen is een prachtig boek. Visser weet met weinig woorden sfeer in een verhaal te brengen en zijn dialogen zijn prachtig geschreven. Bij Visser liggen ontroering, ontsteltenis en een glimlach dicht bij elkaar. Wat mij betreft mag er een Griffel voor Derk Visser worden klaargelegd. 

Drama Queen 
Derk Visser
 

Gottmer, 2019

Het geheime boek van Sinterklaas - Floortje Zwigtman

Geplaatst 25 nov. 2019 04:25 door susan *   [ 25 nov. 2019 04:33 bijgewerkt ]


Het sinterklaasfeest is een wonderlijk feest waar veel over te vertellen is. Het feest wortelt in oude verhalen en de tradities zijn uitingen daarvan, zoals de aankomst met een stoomboot, de kleur van Sints helpers, het schoenen zetten bij de schoorsteen of het rijden op het dak op een wit paard. Hoe de oude verhalen samenhangen met deze tradities heeft Floortje Zwigtman onderzocht. Samen met de Vlaamse illustratrice Sassafras De Bruyn maakte ze daar een boek over: Het geheime boek van Sinterklaas.
Zwigtman levert geen half werk, het boek staat bomvol interessante informatie en veel daarvan is niet algemeen bekend. Neem bijvoorbeeld de vraag of Sinterklaas wel echt heeft bestaan. Dat kan met een volmondig ja worden beantwoord, er zijn zelfs veertien Nicolazen die daarvoor in aanmerking komen. Zwigtman bespreekt hoe dat zit en wie volgens haar het meest in aanmerking komen voor de titel ‘de echte Sinterklaas.’
In een apart hoofdstuk bespreekt de schrijfster ‘de neven en nichten’ van de sint, want ook in andere landen krijgen kinderen van wonderlijke figuren cadeautjes in de wintertijd. In Rusland bijvoorbeeld van Ded Moroz (‘grootvader vorst’), in Italië van Befana de heks, in Syrië komt de kerstkameel langs en ook de kerstman kunnen we tot de familie rekenen. Er zijn interessante overeenkomsten tussen deze brengers van cadeautjes en snoep.
Natuurlijk bespreekt Zwigtman ook de helpers van Sinterklaas en daar is veel over te zeggen. Ze schreef een boeiend hoofdstuk over de oorsprong van zwartepiet, waarin ze onder andere beschrijft hoe zijn rol en uiterlijk tot stand kwamen en wat er in de in de loop der tijd veranderde. Zwigtman schrijft ook over het snoepgoed dat traditioneel wordt uitgedeeld in deze periode en ze voegde ook enkele recepten toe.
In het laatste hoofdstuk bespreekt Zwigtman sinterklaastradities die nog niet aan de orde kwamen, zoals de aankomst per stoomboot, waarom Sinterklaas op een paard rijdt, wat de rare woorden in de sinterklaasliedjes betekenen en ze geeft tips hoe je een goede hulpsinterklaas kan worden en wat een goed sinterklaasgedicht is.
Zwigtman schrijft in een lichte humoristische stijl waarin ze de informatie goed ordent en heldere uitleg geeft.

De illustraties zijn direct herkenbaar als het werk Sassafras De Bruyn. Ze werkt met warme kleuren en ze zet haar personages gedetailleerd en realistisch op papier waarbij ze soms speelt met  verhoudingen om het beeld meer zeggingskracht te geven. Haar werkt past goed bij Zwigtmans tekst. Beide dames weten de aandacht van de lezer vast te houden met een fraaie combinatie van informeren en een goed geplaatste kwinkslag.

Het geheime boek van Sinterklaas is een prachtig standaardwerk voor iedereen die zich in de sinterklaastradities wil verdiepen. De vlot geschreven tekst is heel geschikt voor kinderen die niet meer in de sprookjesfiguur Sinterklaas geloven en aan het begin staan het sinterklaasfeest anders te gaan invullen. Ook volwassenen met een warm hart voor dit bijzondere feest zullen met veel plezier dit boek lezen en bekijken.

Het geheime boek van Sinterklaas
Floortje Zwigtman met illustraties van Sassafras De Bruyn


Van Halewyk/Rubinstein, 2019


Sinterklaas zonder baard - Sanne de Bakker

Geplaatst 21 nov. 2019 05:17 door susan *   [ 21 nov. 2019 05:17 bijgewerkt ]


Sinterklaas zonder baard verscheen oorspronkelijk in 2015 toen de pietendiscussie fel gevoerd werd. De makers van het boek leken destijds nadrukkelijk te kiezen voor een traditionele zwartepiet. Dat was te zien op de illustraties waar uitsluitend bruine zwartepieten met oorringen en krulhaar op te zien waren. Ook in de tekst zaten nadrukkelijke verwijzingen naar de traditionele zwartepiet, bijvoorbeeld in een zin waar Hoofdpiet aan zijn oorringen friemelt of zijn vinger tegen zijn ‘dikke rode lippen’ hield.
In de nieuwe druk, die dit jaar is uitgekomen, is dit aangepast. Er wordt niet meer gefrommeld aan oorsieraden en dikke lippen zijn gewone lippen geworden. Op de illustraties zien we nu naast bruine ook roetveegpieten, allemaal met krulhaar en oorringen, dat wel.

Het verhaal gaat over Sinterklaas die vlak voor zijn vertrek naar Nederland besluit zijn baard eraf te knippen. De pieten zijn het er niet mee eens, maar Sint zet door en hij is erg tevreden over het resultaat. Sint neemt ook een korte coupe en hij besluit voortaan een broek en een trui aan te trekken. Hoofdpiet is woedend:´Sint! Dit kan toch niet? Wat zou ú zeggen als wij ons allemaal wit schminkten?´ Maar Sint wil niet luisteren en slaat de waarschuwingen in de wind dat hij wellicht niet meer herkend zal worden. De Pieten hebben echter gelijk en het hele feest dreigt in het water te vallen.

Er zijn eerder verhalen geschreven over Sinterklaas die zonder zijn vaste outfit niet herkend wordt, het is dan ook een leuk thema. Vermakelijk zijn de illustraties waarop Mark Janssen de metamorfose van de Sint in beeld brengt. Met zijn kale kin en korte haar lijkt Sinterklaas jaren jonger en is duidelijk niet meer als de goedheiligman te herkennen.
Kinderen zullen zich identificeren met de pieten in het verhaal waarmee Sinterklaas een vaderlijke relatie heeft. Meestal is Sinterklaas redelijk en aardig, maar hij is de baas is en beslist wat er gebeurt. Als de pieten niet luisteren krijgen ze straf: geen pepernoten in de vla. Toch kan de Sint niet zonder zijn helpers, zij zorgen er uiteindelijk voor dat alles goedkomt.
Het is opvallend dat de tekst niet is aangepast waar het de genderdiscussie betreft. Sinterklaas geeft nog steeds nadrukkelijk instructies dat cadeautjes voor meisjes in roze pakpapier horen en voor jongens is het papier blauw. Ook later in het verhaal wordt beschreven hoe de Pieten keurige stapels maken van de cadeautjes: ’ een stapel voor de jongens en een stapel voor de meisjes.’ Het zal wel als grapje bedoeld zijn.

Sinterklaas zonder baard
Sanne de Bakker (tekst) en Mark Janssen (illustraties) 
Kluitman, 2019

Jubelientje en Pomtidom vieren Sinterklaas

Geplaatst 19 nov. 2019 03:51 door susan *   [ 19 nov. 2019 03:56 bijgewerkt ]



Sinds 2004 worden door verschillende supermarkten sinterklaasboeken cadeau gegeven bij de aankoop van specifieke producten. In de eerste jaren van deze actie werden gerenommeerde (kinderboeken)schrijvers gevraagd deze boeken te maken, in tegenstelling tot de laatste jaren waar min of meer bekende Nederlanders hun (al dan niet) eigen scheet mogen laten.
Menig prentenboek uit die beginjaren, onder andere geschreven door Edward van de Vendel, Bibi Dumon Tak, Ted van Lieshout, Imme Dros, Tjibbe Veldkamp en Sjoerd Kuyper vond ook zijn weg na de actieperiode via verschillende kinderboekuitgeverijen. Nog altijd zijn er prentenboekenboeken uit deze beginperiode te koop.

In 2014 verscheen een heruitgave van Jubelientje krijgt een pluim, geschreven door Hans Hagen en getekend door Philip Hopman, onder de nieuwe titel Jubelientje en Sinterklaas. Aan het boek werd een luisterboek-cd toegevoegd waarop Diewertje Blok het verhaal voorleest en oude en nieuwe sinterklaasliedjes te horen zijn.
Hagen schreef meerdere boeken over het eigenzinnige meisje Jubelientje en haar leuke oma. In Jubelientje en Sinterklaas staan tien korte verhaaltjes en drie beeldstrips waarin de lezer Jubelientje en haar oma volgt bij hun sinterklaasavonturen.
Jubelientje heeft zo haar eigen ideeën over het cadeautje dat ze graag in haar schoen wil en als oma problemen voorziet heeft haar kleindochter voor alles een oplossing. Gelukkig weet Sinterklaas wel raad met Jubelientjes vraag. Hij heeft zelf ook een vraag: zou Jubelientje hulp-Piet willen worden en mee willen helpen met het wegbrengen van pakjes?
Zoals altijd zijn ook deze Jubelientje-verhalen goed geschreven, grappig en fijn om voor te lezen en ook de tekeningen van Philip Hopman zijn weer een feest om te bekijken.
Het is een speels uitgegeven boek waarin de blokken tekst afgewisseld worden met briefjes en bladzijden waar het verhaal voornamelijk in beeld wordt verteld.

Jubelientje en Sinterklaas
Hans Hagen met illustraties van Philip Hopman

Rubinstein, 2014


Ook het boek Pomtidom van Kim van Kooten en Noëlle Smit is opnieuw uitgegeven, onder de titel Pomtidom viert Sinterklaas. Het verscheen als actieboek in de supermarkt in 2007 en twee jaar later werd het als ‘gewoon’ prentenboek uitgegeven. Dit jaar volgde de tweede druk. 
Prinsesje Pomtidom (die eigenlijk Mieke heet) heeft alles wat haar hartje begeerd:

‘ Ze had een rode racefiets
en een eigen visagiste,
een sauna en een hamster
en een butler, maar die sliste.
Er stond een big band in de hal,
met grote schuiftrompetten
en elke zondag mocht dit meisje
onbeperkt gourmetten.’

Haar ouders, Bram en Els, kunnen hun dochter niets weigeren en al helemaal niet als ze boos wordt. Pomtidom heeft ook voor Sinterklaas een lange verlanglijst vol grote en kleine wensen. Maar Sinterklaas houdt het bescheiden en dat blijft niet zonder gevolgen.
Kim van Kooten werkt het traditionele sinterklaasthema uit van het verwende kind dat een lesje geleerd moet worden. Ze doet dit met veel humor en in een combinatie met de vrolijke tekeningen van Noëlle Smit is het een vrolijk boek geworden.
De tekst van Van Kooten is op rijm en doet sterk aan de stijl van Annie M.G. Schmidt denken. Het loopt als een trein en zit vol onverwachte grappige vondsten. De stijl van Noëlle Smit sluit hier goed bij aan, ook zij pakt flink uit met haar zwierige stijl en vele grappige details. Het is een feestje om dit boek te bekijken en voor te mogen lezen.

Pomtidom viert Sinterklaas
Kim van Kooten met illustraties van Noëlle Smit

Gottmer, 2019 (tweede druk)

1-10 of 1475