Lijst Home


Liefde is niet voor lafaards - Ulf Stark

Geplaatst door susan *   [ bijgewerkt ]


Ulf Stark (1944-2017) is in Zweden een bekend en geliefd (kinder)boekenschrijver. In de jaren tachtig en negentig verschenen er bij uitgeverij Lemniscaat verschillende boeken van zijn hand, maar daarna werd het stil. In 2014 en 2016 kwamen de laatste twee prentenboeken boeken uit, waarvan het eerste deel bedroevend slecht vertaald was. Het lijkt erop dat Edward van de Vendel de lezers opnieuw wil laten kennismaken met deze grote schrijver. In het voorjaar verscheen in de serie Tijgerlezen Hoe ik een detective werd en nu is er het kerstverhaal Liefde is niet voor lafaards. Van de Vendel vertaalde beide boeken.

Liefde is niet voor lafaards schreef Stark in 2015, precies 70 jaar na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal speelt zich af in Zweden aan het einde van de oorlog. Freds vader bewaakt ‘ergens ver weg naar het noorden’ een grens. Fred en zijn moeder zijn alleen achtergebleven in de stad. Het is vlak voor Kerstmis en het is koud. Fred praat met zijn vader door een kier in de kledingkast, de kast waar papa’s dansschoenen staan en zijn nette pak. ‘Wil je een geheim horen?’ fluistert hij tegen de kier en Fred vertrouwt zijn vader toe dat hij verliefd is op Elsa. ‘Maar niet verder vertellen, hè? Want niemand weet er nog van.’ Papa belooft te zwijgen ‘als een Zweedse tijger’  voor hij met een laatste suisgeluid weer weggaat. Fred besluit toenadering te zoeken tot Elsa. 
    Ondertussen zijn de voorbereidingen voor het kerstfeest in volle gang. Fred helpt de kerstbomenverkoper, hij maakt cadeautjes voor Elsa en zijn moeder en met zijn beste vriend Oskar haalt hij een grap uit met een skelet. Als het Kerstmis wordt en Fred door de kier zijn vader een gelukkige kerst wenst blijft het stil.

Liefde is niet voor lafaards
is een compact sfeervol verhaal. Het heeft een happy end, zoals dat hoort bij een fijn kerstverhaal. Stark weet in weinig goedgekozen woorden veel uit te drukken, zoals het verdriet dat vader ver weg is, het heerlijke gevoel om verliefd te zijn, de onzekerheid om de geliefde te benaderen en de spanning bij een (kleine) daad van verzet. Het verhaal staat vol prachtige zinnen, bijvoorbeeld ‘hoe klunzig kun je worden van de liefde?’ of ‘Maar nu stonden papa’s dansschoenen in de kledingkast zijn voeten te missen. Net als wij. Wij misten alles van hem.'
    Voor de kinderen van nu moet de context van het verhaal misschien worden uitgelegd. Bijvoorbeeld dat Zweden in de Tweede Wereldoorlog neutraal was en dat ‘die idioot met z’n kleine zwarte snorretje’ Adolf Hitler is.

Het stevige compacte boekje is rijk geïllustreerd met het werk van Ida Björs. Haar tekeningen nemen de lezer terug in de tijd waar jongens nog een spencer dragen en Frank Sinatra de mode inspireerde.

Liefde is niet voor lafaards is een prachtig geschreven hartverwarmende kerstvertelling.

Liefde is niet voor lafaards
Ulf Stark (vertaald door Edward van de Vendel) met illustraties van Ida Björs 

Querido, 2018     €16,99


Kan Dr. Proktor Kerstmis redden? - Jo Nesbø

Geplaatst 12 dec. 2018 05:16 door susan *   [ 12 dec. 2018 05:17 bijgewerkt ]


Uitvinder Dr. Proktor, zijn vriendin Juliette en de buurkinderen Bulle en Lise zitten gezellig aan de rijstepap als bekend wordt dat de koning het kerstfeest heeft verkocht aan meneer Thrane, eigenaar van een warenhuis. Alleen mensen die minstens tienduizend kronen (ongeveer 1000 euro) uitgeven in Thranes warenhuis mogen kerstliedjes zingen, kersteten eten, zich als kerstman verkleden, kerstdiensten houden en ‘prettig kerstfeest’ zeggen. Een speciale kerstpolitie ziet toe op de handhaving van de regels.
    Lise en Bulle vinden dit maar niets en willen actie ondernemen. Er moet toch wat aan te doen zijn, zeker als je beste vriend de beroemde uitvinder Dr. Proktor is die de kerstman zelfs persoonlijk kent. Maar het blijk toch een moeilijke opgave om het kerstfeest te redden: de kerstman heeft er geen zin meer in, de rendieren kunnen niet meer vliegen en zomaar zelf voor kerstman spelen is een enorme klus.

Kan Dr. Proktor Kerstmis redden is het vijfde deel in de Dr.Proktor-serie en heeft alles wat van een Dr. Proktorboek verwacht mag worden. Het is een avontuurlijk verhaal waarin veel gebeurd. De hoofdpersonages zijn vertrouwd: de kleine moedige Bulle die nog steeds dol is op trompetspelen en cancandanseressen, de sociaal bewogen en slimme Lise, de meesteruitvinder Dr. Proktor, de gewetenloze Meneer Thrane en zijn even gewetenloze zoons, de domme en slappe koning en de altijd rijstepap kokende Juliette.
Het humorvolle verhaal wordt vlot verteld en zit vol wonderbaarlijke gebeurtenissen. Onder het verhaal ligt een serieuze boodschap, het boek is duidelijk een aanklacht tegen een Kerstmis waarin het vooral om cadeautjes draait en niet om naastenliefde en het kleine gebaar. 

Ook in dit vijfde boek van de serie is er alle ruimte voor de grappige en kleurrijke tekeningen van Georgien Overwater. Er zijn kleine tekeningen tussen de tekst geplaatst en er zijn ook paginavullende illustraties. Alle illustratie zijn in kleur. Overwaters stijl sluit goed aan bij de tekst, met zichtbaar plezier brengt ze de vrolijke humor in beeld.

Kan Dr. Proktor Kerstmis redden is een grappig boek met een serieuze ondertoon. Lekker om (voor) te lezen rond de feestdagen.

Kan Dr. Proktor Kerstmis redden?
Jo Nesbø (vertaald door Femke Muller) met illustraties van Georgien Overwater


Lemniscaat, 2018     € 16,95

Andere boeken van Jo Nesbø op kinderboekenpraatjes: 

Kerstmis met Boer Boris - Ted van Lieshout

Geplaatst 10 dec. 2018 04:36 door susan *   [ 10 dec. 2018 04:36 bijgewerkt ]


In de meeste prentenboeken waarin kinderboekenhelden Kerstmis vieren is het verhaal voorspelbaar: er wordt een kerstboom gezocht, deze wordt opgetuigd en er wordt lekker eten gemaakt. Ergens in dat traject doen zich kleine problemen voor, die allemaal op eerste kerstdag zijn opgelost. Ted van Lieshout en Philip Hopman maken zich er niet zo makkelijk vanaf.

Boer Boris ziet op de kalender dat het al snel Kerstmis wordt en hij gaat op pad met Sam en Berend om in het bos een geschikte kerstboom te zoeken. Het wordt (natuurlijk) een heel grote boom die niet door de deur past. Als iedereen op de boerderij, mensen en dieren, druk zijn met de kerstboom ontdekt een van de dieren dat er een varken is doodgegaan. De voorbereidingen voor het feest maken plaatst voor de begrafenis. Iedereen is verdrietig ‘Hoe kunnen we nu Kerstmis vieren, met zoveel verdriet’, vraagt Broer Berend zich af en hij pinkt een traantje weg. Boer Boris weet het wel hoe je Kerstmis kunt vieren ook al ben je verdrietig. Boris, Berend, Sam en de dieren betrekken hun dode vriend op hun manier bij het feest en zo lukt het om toch Kerstmis te vieren en daar plezier aan te beleven. Er wordt een vuurtje gemaakt, de boom wordt versierd en in de stal wacht een grote verrassing.

Het is bijzonder dat Ted van Lieshout en Philip Hopman ervoor kiezen zoiets groots als het sterven van een geliefde te verbinden aan het kerstfeest, maar heel fijn dat ze dit doen. Juist met Kerstmis laat het gemis van geliefden zich extra voelen en dan is het fijn om met het voorlezen van dit prentenboek dit bespreekbaar te kunnen maken.
    Van Lieshout vertelt het verhaal op de inmiddels vertrouwde Boer Boris-toon met goed rijmende ritmische zinnen. Het is duidelijk dat dit verhaal sombere momenten heeft, maar het verhaal is zeker geen aaneenschakeling van verdriet. Ook als er iemand doodgaat kun je Kerstmis vieren en plezier hebben, al zal het wel anders zijn.
    Zoals gebruikelijk in een Boer Boris-boek zijn tekst en beeld moeilijk te scheiden. De tekeningen van Philip Hopman zijn origineel, beweeglijk, grappig en het kleurgebruik is prachtig. Ze laten meer zien dan de tekst beschrijft, zowel in handelingen als in emoties. De illustraties zitten vol leuke details, zoals een bekend boek onder de bank, een muisje dat nooit ver weg is of een bijzondere kerstversiering. Hopman laat knap de emoties van de vele boerderijdieren zien, zowel het verdriet over de dood van het varken als het plezier wat het kerstfeest brengt.

Kerstmis met Boer Boris is een fijne aanvulling in de Boer Boris-serie. Het is een mooi verhaal waarin vreugde en verdriet naast elkaar mogen bestaan. Het boek nodigt uit om over het missen van een overledene te praten, maar het verhaal geeft kinderen ook ruimte om dat niet te doen.

Kerstmis met Boer Boris
Ted van Lieshout (tekst) en Philip Hopman (illustraties) 


Gottmer, 2018     €12,99

Andere Boer Boris-boeken op kinderboekenpraatjes:
Boer Boris
Boer Boris gaat naar zee
Boer Boris wil geen feest
Boer Boris en de eieren

De kikkerbilletjes van de koning - Janneke Schotveld

Geplaatst 5 dec. 2018 05:05 door susan *   [ 5 dec. 2018 05:18 bijgewerkt ]


Janneke Schotveld, vooral bekend als schrijfster van de Superjuffie-serie, had zin in wat anders. Het werd een sprookjesboek en niet zomaar een sprookjesboek. In haar boek gaan sprookjesfiguren met hun tijd mee, dus zijn er lakinnen en ridsters, twee koningen die een kindje willen en een vrouwtje dat in de computer woont. Aan de sprookjes liggen vaak bekende verhalen en thema’s ten grondslag waar Schotveld haar eigen, vaak zeer vermakelijke, draai aan geeft. In haar sprookjes kiest een prinses niet de mooiste prins, of iemand die drie moeilijke opdrachten weet te vervullen, maar valt ze voor een prinses. Erg leuk is Schotvelds versie van het sprookje Van de visser en zijn vrouw. Haar visser is een papiervisvissertje die in een uithoek van een boekwinkel woont, ‘zeven hoog, in een ietwat vergeeld kasteelromannetje’. Zijn ambitieuze vrouw wil hogerop, zelfs een dure bijbel met een leren omslag en een gouden slot is niet goed genoeg voor haar. Ook aan het thema ‘de geest in de fles’ geeft de schrijfster haar eigen draai. Haar geest heet Gerrit en komt uit Doetinchem.

Schotveld heeft sprookjes geschreven waarin geen plaats is voor vanzelfsprekendheden. Nadrukkelijk doorbreekt ze man-vrouwpatronen, haar personages hebben alle kleuren en niet alle stelletjes zijn heteroseksueel. De schrijfster mag ook graag in een veelzeggende tussenzin een mening ventileren die vooral volwassen lezers op zullen pikken, bijvoorbeeld de opmerking dat juffen erg weinig verdienen en Clinicowns eng zijn.
    Bij een aantal sprookjes ligt de maatschappijkritiek er dik op. Zo krijgt de bio-industrie een veeg uit de pan in het titelsprookje, staat de verwoesting van de natuur centraal in het sprookje Reus Zwamreus en in Het vogelmeisje gaat de hoofdpersoon bijna ten onder aan het hardnekkig vasthouden aan de kerndoelen van het onderwijs. Gelukkig brengt Schotveld de moraal van het verhaal altijd met humor.
    Het boek is aantrekkelijk uitgegeven met veel gekleurde illustraties en een mooie kaft waarop elementen uit alle sprookjes zijn te zien. Ook de illustraties, die door vijftien verschillende illustratoren zijn gemaakt, laten een moderne sprookjeswereld zien met koningen, prinsessen, prinsen en heksen in allerlei kleuren.

De kikkerbilletjes van de koning is een boek met moderne tegendraadse sprookjes. Schotveld schuwt de maatschappijkritiek niet, maar weet dit fijn te verpakken. Een leuke aanvulling op het traditionele sprookjesgenre.

De kikkerbilletjes van de koning
Janneke Schotveld met illustraties van Thé Tjong-Khing, Georgien Overwater, Peter-Paul Rauwerda, Linde Faas, Alex de Wolf, Marieke Nelissen, Lisa van Winsen, Marijke Klompmaker, Annet Schaap, Pyhai, Djenné Fila, Milja Praagman, Martijn van der Linden, Kees de Boer en Marja Meijer

Van Holkema & Warendorf, 2018     €14,99

Andere boeken van Janneke Schotveld op kinderboekenpraatjes:



De afbeelding in de tekst is van Thé Tjong-Khing. De afbeelding onder de tekst is (van links naar rechts) van Thé Tjong-Khing, Martijn van der Linden, Georgien Overwater, Milja Praagman en Linde Faas.

Atlas - Aleksandra Mizielińska en Daniel Mizieliński

Geplaatst 3 dec. 2018 03:11 door susan *   [ 3 dec. 2018 03:15 bijgewerkt ]




Met een atlas kun je vanuit je luie stoel op reis. En wil je een luxe reis maken, koop dan de atlas van het Poolse echtpaar Aleksandra Mizielińska en Daniel Mizieliński. Hun mooie grafische werk is bijzonder en won al verschillende internationale prijzen. 
    De atlas heeft een groot formaat en neemt de lezer mee naar alle continenten. Het is echter geen gewone atlas met gekleurde vlakken waar met kleine letters namen in staan. In deze atlas zijn kleuren vervangen door beeld. Neem bijvoorbeeld de kaart van Nederland, die een dubbele bladzijde beslaat. Linksboven staan de kenmerken van het land: de hoofdstad, de vlag, welke talen er gesproken worden, hoeveel inwoners het land heeft, hoe groot het is en wat populaire namen voor jongens en meisjes zijn. In de zee die het land omringt staat netjes ‘Noordzee’ en in die zee zijn onder andere tong en haring getekend en aan de rand bij Zeeland zien we de Oosterscheldekering, waar een korte uitleg bij staat (‘waterkering die Nederland tegen overstroming beschermt’). In de kaart staan enkele grote steden aangegeven en soms is daar een kenmerkend gebouw uit die stad bij getekend. De rivieren staan ook op de kaart, de grote rivieren met hun naam, evenals de provincienamen. De provinciegrenzen worden niet aangegeven. Naast gebouwen staan er nog veel meer tekeningen in de kaart, bijvoorbeeld gewassen, inheemse dieren, de hunebedden en natuurlijk een tulp. We zien ook mensen in actie, bijvoorbeeld een vrouw die aan het strand zit, een wadloper of iemand op de fiets.
    Het land staat los op de pagina, om te zien wat de buurlanden zijn moet de lezer terugbladeren naar een overzichtskaart. In de ruimte rond de kaart staan tekeningen over andere aspecten die met het land te maken hebben. Rond Nederland zien we bijvoorbeeld een voetbal, koningsdagvierders, Rembrandt, Delfts blauw, kaas, stamppot, iemand op de fiets en een bloembollenverkoper.

De kaarten staan in een versierd kader en de gekozen kleuren zijn zacht. Het geheel heeft daardoor een fijne wat nostalgische uitstraling. De tekeningen van beroemde mensen en bekende gebouwen zijn precies en lijken goed.
    Aleksandra Mizielińska en Daniel Mizieliński maken op hun kaarten een mooie mix tussen bekende en minder bekende feiten. Er valt dus veel te ontdekken, zeker over niet zo bekende landen. Neem bijvoorbeeld Madagaskar. Zoals verwacht staat deze kaart vol met bijzondere dieren, maar we zien ook dat de nationale sport moringue is, dat er naast rijst en zoete aardappels vanille en cacao wordt verbouwd en dat Lantoniaina en Lalaina daar gewone kindernamen zijn.
    Wie met het Poolse echtpaar over de wereld wil zwerven heeft de keus uit twee atlassen. De editie die 2013 uitkwam, of de luxe editie die dit jaar is uitgegeven. In de luxe-editie staan twintig extra landen.

De atlassen van Aleksandra Mizielińska en Daniel Mizieliński zijn feest om te bekijken. De kaarten vol tekeningen geven veel informatie over de kenmerken van het land en over de cultuur. Zelden was op reis gaan zo goedkoop.

Atlas
Aleksandra Mizielińska en Daniel Mizieliński, vertaling door Renata Cieszynska en Greet Pauwelijn 

Lannoo, 2013, 2018     €24,99, luxe-editie €29,99


De schelmenstreken van Reinaert de Vos - Koos Meinderts

Geplaatst 29 nov. 2018 03:30 door susan *   [ 29 nov. 2018 03:42 bijgewerkt ]


Het dertiende eeuwse verhaal over de sluwe en slimme vos Reinaert kan nog altijd veel mensen bekoren. Met enige regelmaat verschijnen er bewerkingen. Simone Kramer schreef haar versie in 2013 (Ploegsma), Charlie May maakte een rapversie (Holland, 2008) en Lida Dijkstra schreef ‘het langverwachte vervolg’ in 2011 (Pimento). Nu is het de beurt aan Koos Meinderts. Hij vertelt het verhaal in achttien korte hoofdstukken, waarbij hij getrouw de inhoud van de oorspronkelijk tekst volgt. Bij een bewerking van 'de Reinaert’ voor kinderen is het altijd de vraag in hoeverre de schrijver de bruutheid en de seksuele toespelingen durft op te nemen. Meinderts schrikt daar niet voor terug. Zo beschuldigt Isegrijn de Wolf Reinaert ervan zijn vrouw Hersintje ‘bijzonder onfris bepoteld’ te hebben en roept de meid van de pastoor naar Tibeert de Kater dat hij van het ‘klokkenspel’ van meneer pastoor moet afblijven omdat ze bang is straks niets meer aan hem te hebben. Ook de streken van Reinaert worden niet afgezwakt, dus vermoordt hij Coppe de Kip, beledigt hij de koning, ‘fiezelevoost’ hij met andermans vrouw, laat hij een tas maken uit de huid van Bruun de Beer en smikkelt hij met zijn familie Cuwaert de Haas op.
Ondanks deze (en andere) wandaden blijf je toch altijd een beetje van Reinaert houden, vooral omdat hij zo slim gebruik maakt van de minder goede eigenschappen van de andere dieren.
    Meinderts vertelt het verhaal smakelijk na met levendige dialogen waarbij je regelmatig even in de lach schiet. Bijvoorbeeld als het hondje Courtois Reinaert beschuldigt van het stelen van zijn ‘saucisson’ en Koning Nobel reageert met ‘een sauciwatte?’  Ook de verleidelijke sluwe praat van de vos is heerlijk om te (voor)lezen. Hier en daar voegt Meinderts een hedendaags element aan het verhaal toe, zo wordt er een potje monopoly gespeeld en iemand uitgescholden voor slijmbal.

De schelmenstreken van Reinaert de Vos is een bijzondere uitgave omdat het geïllustreerd is door twintig vooraanstaande illustratoren. Uitgeverij Hoogland & Van Klaveren lijkt hier een jaarlijkse traditie van te maken, dit is het derde bekende verhaal dat op deze manier wordt uitgegeven.
    Het is leuk om te zien hoe iedere illustrator zijn eigen Reinaert neerzet: Daan Remmerts de Vries laat de twijfelachtige onschuld van de vos zien in een fraaie collage, Mies van Hout zet Reinaert met enkele ferme streken en kleurvlakken op papier, Ludwig Volbeda maakte een tekening bomvol details en Martijn van der Linden beeldt de hoofdrolspelers als schaakstukken af. Een leuke knipoog naar de middeleeuwse oorsprong van het verhaal zijn de versierde initialen (de eerste hoofdletter van ieder hoofdstuk) waar de illustratoren kleine miniaturen van hebben gemaakt.



De schelmenstreken van Reinaert de Vos is een prachtig boek. De soepel geschreven tekst van Koos Meinderts doet recht aan het origineel en de twintig illustratoren kunnen zich met opgeheven hoofd bij hun vele voorgangers voegen die Reinaert en zijn schelmenstreken al eerder in beeld brachten.

De schelmenstreken van Reinaert de Vos
Bewerkt door Koos Meinderts met illustraties van Charlotte Dematons, Alice Hoogstad, Annemarie van Haeringen, Annette Fienieg, Ingrid en Dieter Schubert, Daan Remmerts de Vries, Hanneke Siemensma, Carll Cneut, Mies van Hout, Harmen van Straaten, Fleur van der Weel, Ludwig Volbeda, Piet Grobler, Martijn van der Linden, Sanne te Loo, Thé Tjong-Khing, Sylvia Weve, Noëlle Smit en Marije Tolman


Hoogland & Van Klaveren, 2018     € 17,50


De afbeeldingen zijn van Daan Remmerts de Vries (in het midden van de tekst) en Martijn van der Linden.

Code Kattenkruid - Jacques Vriens

Geplaatst 26 nov. 2018 03:31 door susan *   [ 26 nov. 2018 03:36 bijgewerkt ]


Dat Jacques Vriens een boek schrijft over een opa en zijn kleinzoon is op zich niet verrassend. Vriens is zelf opa en dus ligt het voor de hand dat de schrijver daar inspiratie aan ontleent. Maar Vriens voegt er een bijzonder element aan toe: de dood.
    De opa van de dertienjarige Stijn is een grappige, stoere, eigenwijze en lieve man, die soms lomp uit de hoek kan komen. Zo ook op de dag dat Stijn bij opa binnenstapt en zijn hele familie in de woonkamer aantreft. ‘Hoi Stijn’ begroet opa hem ‘ik ga dood, maar nu nog niet.’ Opa heeft kanker. Hij wil geen chemokuren en als het einde nadert wil hij euthanasie. Met deze keuzes zijn niet alle familieleden het eens. Ze vinden het ook geen goed idee dat opa en Stijn de driedaagse fietstocht gaan maken die ze al gepland hebben. Maar Stijn en opa zetten door. Er worden compromissen gesloten, een elektrische fiets aangeschaft en afspraken gemaakt over regelmatig contact en hulp als dat nodig is.
    Het worden drie bijzondere dagen met mooie kleine avonturen. Stijn heeft fijne gesprekken met opa, ze hebben lol, delen hun verdriet en ze kunnen ook heel goed samen stil zijn.
Na de tocht gaat opa’s gezondheid steeds meer achteruit. De dag van het definitieve afscheid breekt aan. Stijn is erbij als opa overlijdt.

Code Kattenkruid is een prachtig boek. Vriens schrijft bijzonder mooi over de naderende dood van een geliefde en de vele emoties die dat oproept. Er is ongeloof, woede, verdriet en bezorgdheid en ook openhartigheid, warmte en veel liefde. Vriens weet al die emoties goed te doceren en is erin geslaagd een licht verhaal te schrijven dat wel volledig recht doet aan de ernst van de situatie. Opa gaat weliswaar ‘vrolijk dood’, maar niet zonder verdriet en niet zonder afscheid te nemen. Opa is een nuchtere man, die met humor het beste van de situatie wil maken. Prachtig en eerlijk wordt de euthanasie beschreven. Echt fijn dat kinderen dit kunnen lezen, dat neemt vast veel angst weg. In een nawoord legt Vriens nog het een en ander uit over euthanasie, bijvoorbeeld hoe het geregeld is en dat er ook mensen tegen zijn.
    Het enige minpuntje is de kaft van het boek, die geen recht doet aan dit prachtige verhaal. De stockfoto laat een opa zien die niet lijkt op de beschrijving van opa in het boek en het kind dat erbij staat oogt nogal jong voor een dertienjarige. En dan die lelijke opdringerige letters die over de foto heen zijn geplaatst. Dit verhaal verdient beter.

Code Kattenkruid is een prachtig eerlijk en ook vrolijk verhaal over de bijzondere periode waarin kleinkind en opa afscheid van elkaar moeten nemen. 

Code Kattenkruid
Jacques Vriens 

Van Holkema & Warendorf, 2018     € 14,99

Het grote decemberboek - Ellen Tijsinger

Geplaatst 23 nov. 2018 03:37 door susan *   [ 23 nov. 2018 03:37 bijgewerkt ]


In 2005 schreef de inmiddels overleden schrijfster Ellen Tijsinger een voorleesboek voor de decembermaand. Dit jaar verschijnt de elfde druk, waarin enkele herzieningen zijn opgenomen.
    Het eerste deel van het boek staat in het teken van het sinterklaasfeest. De lezer volgt de avonturen van Pedro ’het kleinste Pietje’. Pedro mag nog niet echt meedoen met het pietenwerk, omdat hij nog te jong is. Maar als hij laat zien dat hij een lekker ontbijt voor iedereen kan serveren mag hij in de leer bij de pepernotenpiet. Pedro moet nog meer leren voor hij mee mag op de boot, zwemmen bijvoorbeeld en pakjes inpakken. Als de boot vertrekt mag Pedro mee en hij geniet van de intocht en het bezoek aan de koningin. Maar een volleerd Pietje is hij nog niet, als hij mee mag op pakjesavond gaat het mis.

Pedro is een ideaal identificatiefiguur voor kleuters. Hij wil graag meedoen met de grote pieten en een welwillende Sinterklaas leidt dat in goede banen. Sinterklaas geeft toestemming als dat kan, maar trekt ook grenzen. Zo verwacht Sinterklaas niet dat Pedro overal talent voor heeft en ook moet het kleine Pietje op tijd naar bed.
    In deze nieuwe druk zijn de Pieten niet langer zwart. Zowel in de tekst als op de illustraties van Dagmar Stam is het zwart verdwenen. Pedro en de andere Pieten zijn roetveegpieten geworden. Verder is iedereen in dit boek wit.

Als Pedro weer vertrokken is naar Spanje verplaatst het verhaal zich naar Maarten. Samen met zijn broertjes en zusje en zijn vriend Bas geniet hij van de sneeuw, speelt hij in het kerstspel,  gaat hij schaatsen en viert hij oudejaarsavond. De verhalen worden afgewisseld met liedjes en recepten.

Het grote decemberboek is fijn voorleesboek voor deze bijzondere maand. 

Het grote decemberboek
Ellen Tijsinger met illustraties van Dagmar Stam 

Ploegsma, 2018 elfde herziene druk     € 15,00

Het verhaal van Sinterklaas - Sjoerd Kuyper

Geplaatst 22 nov. 2018 04:00 door susan *   [ 22 nov. 2018 04:02 bijgewerkt ]


Sjoerd Kuyper vindt dat tradities mee moeten veranderen met de tijd. In 2014, toen de Zwarte Pieten-discussie goed op gang kwam, schreef hij daarom het prentenboek De vrienden van Sinterklaas waarin hij een oplossing voorstelde. In het Gouden Boekje Het verhaal van Sinterklaas gaat Kuyper opnieuw op zoek naar de waarden van de sinterklaastraditie en hoe deze in veranderende tijden stand kunnen houden. Het idee voor het verhaal komt uit Amsterdam, waar zestig procent van de kinderen ouders heeft die niet zijn opgegroeid met de sinterklaastraditie. Dit boekje, dat ook in het Engels verschijnt, wil een handreiking zijn en eraan bijdragen dat de sinterklaastraditie toegankelijk wordt voor nieuwe groepen kinderen en hun ouders.


Het verhaal begint in de klas bij meester Tom. Hij bespreekt met de kinderen wie Sinterklaas is. De kinderen weten er al veel van: Sinterklaas is heel oud, hij vaart op een boot, de mensen die Sinterklaas helpen heten Piet en Sinterklaas geeft cadeautjes.
Meester Wim en zijn leerlingen bespreken het leven van Sinterklaas. De meester vertelt dat Sinterklaas vanuit zijn geboorteland Turkije een wereldreis heeft gemaakt. Op een zeilboot, omdat de stoomboot nog moest worden uitgevonden. Sinterklaas reist onder andere naar Marokko, China, Iran, Suriname, Syrië, Polen en Somalië.
  
In de dialoog tussen meester Tom en de kinderen komen op alle vragen eigentijdse antwoorden die passen in de vertrouwde sinterklaastraditie. Zo wordt er verwezen naar de legenden van de heilige Sint Nicolaas als Sinterklaas in een Nederlandse herberg een groep hongerige kinderen beschermt voor een kwaadaardige herbergier (die in een zak naar Spanje wordt afgevoerd en daar later een ‘lieve’ schoolmeester wordt). Sinterklaas besluit dan om jaarlijks brood en pepernoten uit te delen aan de arme kinderen in Nederland. En omdat hij dat stiekem wil doen, doet hij dat ’s nachts. En omdat dan alle deuren op slot zijn, gaat hij via het dak waar de Pieten door de schoorsteen de huizen binnengaan en daar heel vies van worden. En toen de mensen in Nederland minder arm werden en zelf eten konden kopen besloot Sinterklaas voortaan cadeautjes te geven. En tegenwoordig komt Piet niet meer zo vaak door de schoorsteen, want veel huizen hebben geen schoorsteen meer. Toch hebben veel Pieten nog roetvegen op hun gezicht, omdat ze die mooi vinden. En die Pieten zijn natuurlijk geen knechtjes, het zijn vrienden van Sinterklaas.
Sinterklaas past zich aan als dat nodig is, want ‘alles verandert altijd’ zegt hij.

De illustraties van Emanuel Wiemans zijn even kleurrijk als het verhaal. In de klas van meester Tom zit een diversiteit aan kinderen die met veel plezier onderzoeken hoe het nu precies zit met Sinterklaas en zijn pieten. Wiemans werkt in zijn tekeningen hier en daar ook een grapje uit: we zien bijvoorbeeld hoe een baby met een lange sinterklaasbaard eruit ziet en hoe een boze herbergier verandert in een lieve schoolmeester. De pieten zijn lichtgekleurd met hier en daar een roetveeg.

Het verhaal van Sinterklaas geeft op een toegankelijke manier uitleg over een feest dat voor mensen die niet zijn opgegroeid met de sinterklaastraditie veel raadsels heeft. Hier en daar wijkt het iets af van de veelgehoorde verhalen, maar het verhaal blijft trouw aan de basiselementen van het feest waarin de heilige Sint Nicolaas als kindervriend naar Nederland komt met het vaste voornemen iedereen een fijne tijd te bezorgen.

Het verhaal van Sinterklaas
Sjoerd Kuyper (tekst) met illustraties van Emanuel Wiemans 

Rubinstein, 2018     € 7,50



Het geheim van Sinterklaas - Bart Van Nuffelen

Geplaatst 21 nov. 2018 03:46 door susan *   [ 21 nov. 2018 04:39 bijgewerkt ]


Rik schrijft ieder jaar een brief aan Sinterklaas om hem te vertellen dat hij ‘flink’ is geweest en om te laten weten wat hij graag cadeau zou willen krijgen. Maar dit jaar wil hij niets ‘ik bedoel: geen cadeaus’ schrijft hij. Rik wil wel iets weten, is het waar dat Sinterklaas 874 jaar oud is? En hoe doet hij dat, ‘met joggen of zo?’ Sinterklaas schrijft terug en bevestigt zijn leeftijd. Hij vraagt of Rik nog een brief wil schrijven. 
Zo begint de briefwisseling tussen de achtjarige Rik en Sinterklaas. Rik schrijft over zijn opa, die hij Vake noemt. Vake ligt in het ziekenhuis. Sinterklaas kent Vake wel, gaf hij hem niet een fiets, jaren geleden? Dat klopt, die fiets is voor Rik, als hij groot genoeg is.
Rik schrijft veel over Vake, bijvoorbeeld dat Vake hem elke woensdag kwam halen en hoe ze dan samen gingen fietsen en naar de boten op de rivier keken. Sinterklaas schrijft dat Vake acht jaar geleden nog een brief heeft geschreven waarin Vake hem nogmaals bedankte voor de fiets en voor de geboorte van zijn eerste kleinzoon. ‘Ik heb hem teruggeschreven dat dat van die fiets graag gedaan was. Maar dat ik met het jongetje niets te maken had.’ Rik vertrouwt Sinterklaas toe dat Vake niet meer beter wordt, ‘Dat weet ik toevallig.’ Dan moet Sinterklaas de moeilijkste brief ooit schrijven, want het is waar. Vake zal niet meer beter worden.

Het geheim van Sinterklaas is een klein ontroerend verhaal waarin Rik en zijn Vake afscheid van elkaar nemen. Dat doen ze via Sinterklaas aan wie Rik zijn geheimen toevertrouwd, geheimen die Sinterklaas begrijpt. Sinterklaas schrijft in zijn brieven aan Rik ook over Vake en vooral hoeveel Vake van hem houdt. Als Rik de laatste brief krijgt is Vake overleden. Sinterklaas schrijft dat ook hij is vertrokken ’om eeuwig te rusten in de zon’. Rik schrijft nog een keer terug. 'Het regent sinds u bent vertrokken. Elke dag.'

Het verhaal wordt gedragen door de sfeervolle illustraties van Tim Van den Abeele. De illustrator gebruikt veel rood met geel als steunkleur en hij werkt in een realistische stijl. We zien de vanzelfsprekendheid van de liefde die Rik en zijn grootvader verbindt weerspiegelt in alledaagse momentopnamen: een kleine Rik op schoot, een schommel die geduwd wordt, een schijngevecht en het hand in hand lopen. De laatste illustratie hakt erin: een leeg ziekenhuisbed.

Het geheim van Sinterklaas is een mooi ontroerend verhaal over de bijzonder band tussen grootouder en kleinkind die beide weten dat het afscheid nabij is.

Het geheim van Sinterklaas
Bart Van Nuffelen (tekst) met illustraties van Tim Van den Abeele 

De Eenhoorn, 2018     € 15,50


1-10 of 1380