Lijst Home‎ > ‎

De duif die niet kon duiken

Geplaatst 19 apr. 2011 01:24 door susan *
Bijna iedereen in Nederland kan zich identificeren met het gevoel te moeten wachten op je beurt om te laten zien dat je´het´ kan, afzwemmen. Edward van de Vendel vergroot dit gevoel uit in het prentenboek De duif die niet kon duiken. Een duif hoeft natuurlijk niet af te zwemmen, hij  moet ´afduiken´.
Alle jonge duiven springen van de dakgoot naar beneden en landen naast een tafeltje met etende mensen. Vervolgens moeten ze een korstje, of een kruimel mee naar boven nemen. De vaderdoffers en moederduiven kijken toe.
Duif Telemark wordt steeds zenuwachtiger, hij kan niet duiken en er zijn nog maar zeven duiven voor hem, nog zes….
Niemand kan vermoeden dat Telemark met eindcijfer tien gaat slagen en de duivengeschiedenis in gaat als de uitvinder van ´de saladeval´.

Van de Vendel bouwt de spanning in het verhaal uitstekend op. Bijvoorbeeld de toenemende wanhoop van Telemark: ´Hij kon het echt niet en hij kon het helemaal niet. Het was hem nooit gelukt en het zou hem ook nooit lukken´ en dan dat aftellen tot hij aan de beurt is: ´Hoeveel duiven nog? Vijf´ . Het afroepen van de beurten en de resultaten van de andere duiven maken de spanning bijna ondraaglijk: ´Dikke Tex…Eindcijfer: zeven min. Geslaagd´.
De tekst is een feest om voor te lezen, niet in de laatste plaats om de herkenbaarheid en het originele woordgebruik: ´Daar zaten ze op de tribune. Pap en mama. Ze beten op de zijkant van hun bek. Van de zenuwen´,´daar werd meester Hellevoet S. nog harder van. ´Luizenduif!´bulderde hij. ´Verdoffer je!´.

Het boek is geïllustreerd door debutant Alain Verster, het project was zijn eindexamenopdracht van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent. Verster gebruikt foto´s van vroeger die hem zowel in kleur als in sfeer aanspreken, zijn kleurenpalet is sober. Hij ontwikkelde een eigen techniek: fotoafdrukken vormen de basis van zijn illustraties die hij aanvult met tekenwerk en vervolgens verwerkt op de computer. Het levert originele illustraties op waarop geen schattige of stripachtige duiven op cartooneske wijze hun duikvlucht maken.
De illustraties zijn gevuld met veel vogels, een aantal mensen en veel details. Soms sluit de illustratie direct op de tekst aan, bijvoorbeeld als we Telemark zijn spectaculaire afsprong zien maken en andere keren lijkt de illustratie meer associatief. Als Telemark de reacties van zijn familie op zijn duikprestaties overdenkt zien we een binnenwand van een duivenhuis gevuld met portretjes.
De bijzondere en eigen stijl van Verster is verrassend en passend in een prentenboek voor kinderen vanaf zes jaar. Er zijn veel details te ontdekken op de illustraties, ook details die in de tekst niet voorkomen en vragen kunnen oproepen. Waarom zwerven er toch zoveel speelkaarten rond en waarom staat er ineens een pelikaan, eend en gans tussen de duiven afgebeeld?
Het boek is mooi groot uitgegeven, de illustraties komen echt tot hun recht.

Telemark, de duif ´die deed wat hij deed, omdat hij niet kon wat hij niet kon´ verovert je hart.

De duif die niet kon duiken
Edward van de Vendel (tekst) en Alain Verster (ill)
 
De Eenhoorn, 2011     € 17,50