Lijst Home‎ > ‎

De tuin van de walvis - Toon Tellegen

Geplaatst 25 mei 2015 03:36 door susan *   [ 25 mei 2015 03:36 bijgewerkt ]

De walvis woont midden in de oceaan. Hij heeft geen deur en zelfs geen bed, maar dat vindt hij niet erg. Wat hij wel mist is een tuin waarin hij bezoek kan ontvangen. Een fontein heeft hij al en de rest bestelt hij bij sprinkhaan:´Ik wil graag een bank op mijn rug. Voor bezoek, om op te zitten, met een leuning. Maar eigenlijk wil ik een tuin met een bank. Een fontein heb ik al.´
De sprinkhaan, die een winkel heeft waarin hij ´alles verkocht wat de dieren wilden kopen´, gaat in een bootje de bestelling afleveren. Na een ruige reis komt de sprinkhaan bij de walvis aan en hij gaat direct aan het werk, terwijl walvis vast zijn fontein aanzet. De sprinkhaan heeft aan alles gedacht: kronkelende paden, grasveldjes, viooltjes, een parasol, een schommel en zelfs aan een schuurtje met een klein raampje met spinrag ervoor en een deur die klemt.
´Je mag niet meer opspringen walvis´ waarschuwt de sprinkhaan. Dat vindt de walvis wel jammer ´want hij hield ervan, als hij blij was, maar ook als hij boos was, om recht omhoog te springen, het water uit, en dan weer recht naar beneden te duiken om tot slot met zijn staartvin een harde klap op de golven te geven.´
De tuin trekt inderdaad bezoekers. Toch wordt de walvis verdrietig omdat hij zelf nooit in zijn tuin kan zitten. Voor hij het weet maakt hij een woeste sprong de lucht in. 

De tuin van de walvis is een verhaal zoals we van Tellegen gewend zijn: mooi, grappig, een beetje raar en met een filosofische ondertoon. Het verhaal gaat over het verlangen naar contact. De walvis hoopt dat de dieren naar hem toe komen als hij ze een tuin kan aanbieden die aangelegd is rond zijn fontein. Dat lijkt het gewenste effect te hebben, er komt inderdaad meer bezoek, maar echt contact is toch moeilijk. De walvis kan zelf de tuin niet in en er gebeuren ook dingen die hij eigenlijk niet prettig vindt: de neushoorn en het nijlpaard maken zijn bank stuk en de walrus trapt de gladiolen en irissen plat. Uiteindelijk vindt de walvis zijn geluk als hij zich niet langer aanpast.
De grapjes en toespelingen op menselijke eigenaardigheden ontbreken niet. Zo koopt de tor een zwarte tafel waar hij met zijn hoofd op kan liggen als hij ergens verdrietig over wil zijn en als de sprinkhaan met de bestelling op zijn rug langs komt willen ook andere dieren een tuintje op hun rug.

Annemarie van Haeringen pakt weer groots uit. Haar illustraties krijgen volop de ruimte in het mooi vormgegeven boek. We zien de krekel gebukt gaan onder de spullen die hij bij de walvis gaat afleveren, we zien de krekel na gedane arbeid uitrusten in de nieuwe tuin, we zien de neushoorn en het nijlpaard dansen, we zien de walvis tussen de restanten van zijn tuin en we zien wat de walvis droomt. De illustraties, in kleur, zijn zwierig, vol beweging en subtiel ingekleurd. Ze zijn, net als Tellegens stijl, ogenschijnlijk eenvoudig en vol schoonheid.

De tuin van de walvis is een verhaal zoals alleen Tellegen dat kan schrijven. Kinderen zullen genieten van het originele idee en de praktische uitvoering daarvan en ook begrijpen dat de walvis na een tijdje toch echt weer uit het water wil kunnen springen. Wat er verder nog in het verhaal te ontdekken valt komt met de tijd. Want een verhaal van Toon Tellegen vertelt altijd meer dan je op het eerste gezicht denkt.

De tuin van de walvis
Toon Tellegen (tekst) en Annemarie van Haeringen (ill)


Querido, 2015     € 16,99

Andere boeken van Toon Tellegen op kinderboekenpraatjes: