Lijst Home‎ > ‎

Geronimo Stilton (3) - Is het wat?

Geplaatst 25 jun. 2012 02:36 door susan *   [ 28 jun. 2012 02:55 bijgewerkt ]
Bij het lezen van de elf uitgaven uit 2011 valt op dat veel verhalen een moraal hebben, met name Geronimo zelf lijkt doordrongen van de noodzaak zijn lezers iets te leren. In Goud in gevaar ligt bijvoorbeeld het milieuthema er duimendik op, zo voelt Geronimo zich schuldig als hij de hele dag het licht laat branden en de lezer krijgt een lesje milieu onder de titel ´De zeebodem, een schat om zuinig op te zijn´. Al is de boodschap sympathiek, de verpakking is weinig subtiel en maakt een betweterige indruk. Geronimo spoort de lezer aan ook zelf wat aan het milieu te doen, maar scheept de kinderen af met een vage opdracht:´maak optimaal gebruik van het daglicht.´ Wat verder opvalt in dit verhaal is dat je blijkbaar ver mag gaan in de strijd om een beter milieu, want in het verhaal verraden twee kinderen hun familieleden om te voorkomen dat zij de natuur beschadigen. 

Opvallend is verder dat het taalgebruik in de Stilton boeken vaak niet eenvoudig is. In alle uitgaven uit 2011 kwamen moeilijke woorden voor waarvan de betekenis niet duidelijk werd uit de context en die verder ook niet uitgelegd werden. Naast het gebruik van moeilijke woorden zijn de zinnen vaak lang en kunnen meerdere boodschappen bevatten. Menigmaal bekroop mij het gevoel een filmscript te lezen waarin de beschrijvingen van slapstickachtige acties veel aandacht krijgen. De stripversie, Op naar de prehistorie, was dan ook een verademing omdat de acties te zien waren en beeld en tekst elkaar op een prettige wijze aanvulden. Het veelvuldig gebruik van tussenzinnen maakt het de lezer ook moeilijk om in de spanning van het verhaal te blijven.
Stilistisch is er wel wat op de teksten aan te merken: slecht geplaatste herhalingen, een overdaad aan beeldspraak en een haperende vertaling bijvoorbeeld. 
 
De meeste personages in de Stiltonboeken van 2011 waren cliché en eendimensionaal: de trotse stoere ridder, de slechte heks, de slimme detective, de lieve mooie en verstandige prinses. De uitgebreide intro´s aan het begin van het boek geven het hele personage weg, al lezend zul je geen verassingen meer tegenkomen.
Er wordt veel uitgelegd in de Stiltonboeken, de lezer hoeft bijna niets zelf in te vullen. Wat de personages voelen wordt beschreven. Overigens is er vooral aandacht voor de handelingen en veel minder voor het gevoel. In een verhaal als Heidi doet dit de kracht en schoonheid van het origineel geen recht, het blijft afstandelijk.
Naast clichématige karakters spelen veel verhalen ook in op de cliché´s van een beproefd genre: het kostschoolverhaal, de klassieke detective, James Bond of het queesteverhaal gevuld met prinsen, heksen, betoverde zwaarden, ridders en ringen.
Bij de navertellingen van de klassieke verhalen zijn de personages muizen geworden. Zo is Heidi een aardig ´knagerinnetje´ die natuurlijk geen jonge poesjes mee naar huis brengt (zoals in het origineel) maar het op konijntjes houdt. Ook de oorspronkelijk auteur, Johanna Spyri, wordt aan de kinderen voorgesteld als een muis. Het sprookjesboek is eveneens gevuld met muizen:`Sneeuwwitje is een braaf en lief muizinnetje´. De sprookjes volgen de klassieke lijnen van het origineel en ze zetten fors in op het overbrengen van de moraal: na ieder sprookje neemt een van de talrijke familieleden van Geronimo het woord en deelt met de lezer wat hij/zij van het sprookje heeft geleerd. 
Dit is deel 3 uit een serie van vier: