Lijst Home‎ > ‎

Horton hoort een Hun! - Dr. Seuss

Geplaatst 19 apr. 2012 03:05 door susan *   [ 18 mei 2012 02:08 bijgewerkt ]
´Op zeventien mei, in het oerbos van Noel nam Horton zijn bad, in een heldere poel.´ Op de illustratie zien we olifant Horton genieten. Hij weet nog niet dat zijn leven danig overhoop gehaald gaat worden door een bijzondere vondst: een pluisje waarop de Hunnen wonen. Horton voelt zich geroepen deze piepkleine ´hemmen en haren´ te beschermen en besluit het stofje met de Hunnen erop naar een veilige plek te brengen. Kangoeroe Goeroe verklaart de olifant voor gek:´Je praat met een pluis!´ riep ze uit. ´Hou je mond,/je klets in de ruimte, er is hier geen hond!´
De klaver met daarop het pluisje wordt van Horton afgepakt en Arend van Op tot Neerijnen dropt de klaver in een klaverveld. Horton vindt zijn klaver na lang zoeken terug, maar dan is het gevaar nog niet geweken. De Hunnen moeten in actie komen en van zich laten horen anders gooit Goeroe de pluis in de hete olie. Zelfs de allerkleinste Hun is nodig om de Hunnen te redden. 

Horton hoort een Hun! werd door de Amerikaanse Dr. Seuss ( Theodor Seuss Geisel) in 1954 geschreven. Het was het tweede verhaal over olifant Horton, eerder schreef hij Horton hatches the egg, in de jaren zeventig in Nederland uitgegeven onder de titel Slurfje past op het ei.
Het boek heeft Seuss opgedragen aan een Japanse vriend en dat is geen toeval. Het verhaal kan als een allegorie gezien worden van de bezetting van Japan door de Amerikanen na de Tweede Wereldoorlog. Seuss pleitte voor een respectvolle omgang met de verslagen vijand ´a person´s a person, no mather how small.´ Later ging de Amerikaanse anti-abortusbeweging met deze slogan aan de haal, waartegen Seuss en zijn erven zich verzetten.
Het verhaal van Horton en zijn strijd voor de Hunnen is vaak bewerkt. In 2000 vormde het de basis voor een Broadwaymusical en in 2008 werd er een speelfilm van gemaakt. 

Het vertalen van het werk van Seuss is een uitdaging. De originele tekst rijmt op een geheel eigen ritme en zit vol woordspelingen. Taalkunstenaar Bette Westera is de vertaling wel toevertrouwd en haar taalvondsten doen niet onder voor die van Seuss. Enige vrijheid moet ze wel nemen maar ze blijft dicht bij het origineel en bewaart daarbij het zo belangrijke ritme in Seuss´ teksten. Bijvoorbeeld als Horton meer hoort over het leven op zijn pluis: ´Gebouwen? riep Horton. ´Er zijn gebouwen?´/ ´Jazeker, een stadhuis, waarin je kunt trouwen,/een school en een speeltuin, twee Hunburgerparken/met haren die maaien en hemmen die harken./ Men woont er, men eet er, men slaapt er, men feest er./ En ik, beste vriend, ben hun Hunburgermeester.´
De illustraties van Seuss zijn direct herkenbaar. Olifant Horton is afgebeeld als een gewone olifant, maar de Hunnen zijn van die typische Seuss-figuren met rare lijven, hoofden en kapsels en ze wonen in wonderlijke gebouwen en bespelen vreemde instrumenten. De zwart/wit tekeningen zijn ingekleurd met blauw en rood. Felgekleurd in het bos waar Horton woont, pastelkleurig in de wereld op de pluis. 

Op het nippertje loopt het goed af met Horton en de Hunnen en zelfs de kangoeroes beloven de Hunnen te beschermen: ´Want hunnen zijn onzen, dat is nu bewezen. /Ze horen hier ook en ze mogen er wezen. Uit!´ 

Horton hoort een Hun!
Dr. Seuss, vertaald door Bette Westera
 
Gottmer, 2012     € 12,95
 
Lees ook de recensie over De kat met de hoed leeskoffer
                                       De Lorax