Lijst Home‎ > ‎

Ik ben een lelijk beest - Julia Donaldson

Geplaatst 10 nov. 2017 04:05 door susan *   [ 10 nov. 2017 04:23 bijgewerkt ]

Julia Donaldson en Axel Scheffler hebben geen introductie meer nodig. Ze horen bij elkaar als Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp en maakten al veel onvergetelijke prentenboeken, waarvan De Gruffalo de bekendste is. Deze keer nemen Donaldson en Scheffler de lezer mee op safari in Afrika.
Op de eerste bladzijde zien we een aantal Afrikaanse dieren op de savanne. De leeuw ligt zijn prachtige manen te kammen, de knappe giraf eet een blaadje en flamingo’s vangen krabben. Dan komt er een beest aan met een vlassige baard en knokige poten, een pluizige staart, schonkige schouders, een asgrauw vel en een magere kont. Het is een gnoe en hij is lelijk, maar hij draagt dat met verve; hij zingt er zelfs een lied over. 
Dan ziet de gnoe een beest dat nog lelijker is dan hijzelf. Het dier stelt zich voor: ‘Ik ben de gevlekte hyena, hallo. Wat lelijkheid aangaat steel ík hier de show: Die manen als stekels, die vlekkige huid. Geen dier ziet er hier zo afschuwelijk uit.Mijn stem is een mengsel van grommen en grauwen. Het liefst lig ik eenzaam op botten te kauwen.’
De gnoe vindt het fantastisch en nodigt de hyena uit zich bij hem aan te sluiten. Ze zingen nu samen een ode op hun lelijkheid en trekken verder. Onderweg komen ze nog meer lelijke dieren tegen, zoals de oorgier, het wrattenzwijn en de maraboe. Ze vormen een groep en laten hun geuzenlied over de savanne schallen. Tot ze een groep dieren tegenkomen die de vijf helemaal niet lelijk vinden, maar juist mooi, zelfs práchtig, geweldig, fantastisch, subliem en reusachtig.

Dit prentenboek ontleent veel zijn charme aan de prachtige rijmende en geestige vertaling van Bette Westera. Beeldend en met klankrijke woorden laat ze de dieren hun onaantrekkelijkheid beschrijven, bijvoorbeeld de maraboe: ‘De zakkige kwab die daar onder mijn keel hangt is zinloos en slap. Op magere poten vol plakkende poep stap ik dwars door mijn eten: een berg oude troep.’ 
Het lied dat de vijf lelijke dieren aanheffen kan gezongen worden op een bestaande melodie en dat maakt het voorlezen nog aantrekkelijker.
De hoofdpersonen van het verhaal dragen hun lelijkheid met ere en dat geeft het verhaal een vrolijke sfeer. Als dan ook nog blijkt dat er een grote groep dieren is die enorm veel van ze houdt, hun jongen, is het feest compleet.
Op de laatste bladzijden staan verschillen rijtjes met vijf Afrikaanse dieren: de grootste vijf, de kleinste vijf, de schuwste vijf en natuurlijk de lelijkste vijf waarover het boek gaat.
Alle dieren uit deze lijstjes kan de lezer terugvinden op de tekeningen van Scheffler.
De illustrator slaagt erin de dieren natuurgetrouw weer te geven, maar er toch typische Schefflers van te maken. Zijn stijl is herkenbaar aan het fraaie kleurgebruik en de sterke gelaatsuitdrukkingen.

Ik ben een lelijk beest is een mooi prentenboek dat kinderen op een vrolijke manier laat kennismaken met wat minder bekende dieren.

Ik ben een lelijk beest
Julia Donaldson (vertaald door Bette Westera) en Axel Scheffler (illustraties)


Gottmer, 2017     € 13,99 

Andere prentenboeken van Julia Donaldson en Axel Scheffler op kinderboekenpraatjes:
De Gruffalo
Eikenbosverhalen