Lijst Home‎ > ‎

Niemand ziet het- Dolf Verroen

Geplaatst 10 jan. 2020 02:50 door susan *   [ 10 jan. 2020 03:16 bijgewerkt ]

De 91-jarige Dolf Verroen is nog altijd een kinderboekenschrijver die meetelt, zo kreeg hij in 2019 zijn vierde Zilveren Griffel. De laatste jaren werkt hij graag samen met illustratrice Charlotte Dematons. Ze vonden elkaar in 2016 toen ze gezamenlijk het kinderboekenweekgeschenk Oorlog en vriendschap maakten. Niemand ziet het zou je als een vervolg op dit boek kunnen zien, ondanks dat de verteller van het verhaal een andere jongen is.

Het is 1947 en Victor zit in de zevende klas. Hij wil graag naar het gymnasium, maar dan moet hij wel aan de meester laten zien dat hij dat echt graag wil en hard werken. Dat valt niet mee want Victor is een dromer.
Victor lijkt een ‘gewone’ jongen met aardige ouders, vrienden en er is een meisje dat hem leuk vindt. Wat niemand weet is dat Victor op jongens valt en dit geheim drukt zwaar op hem.

Verroen zit de lezer dicht op de huid. In zijn mooie vertellende stijl en in korte hoofdstukken weet Verroen de sfeer van het puberleven uit de jaren vijftig treffend te beschrijven. Zo zijn standsverschillen nog vanzelfsprekend, er is armoede en de rolverdeling tussen mannen en vrouwen ligt vast. Victor past zich aan en niemand ziet hoe eenzaam hij is met zijn grote geheim. Hij twijfelt geen moment aan zijn geaardheid, maar kan nergens terecht met zijn gevoelens en vragen. Heeft hij wel het recht om er te zijn? Is hij eigenlijk een soort meisje? En wat zal er gebeuren als iemand erachter komt?

Dematons tekent Victor als een oudere versie van Joop, de hoofdpersoon uit Oorlog en vriendschap. Met zijn ronde brilletje zou de afgebeelde Victor ook een jongere versie van Dolf Verroen kunnen zijn. Daarmee wordt het autobiografische karakter van het boek benadrukt.

Niemand ziet het is een sfeervol prachtig geschreven boek over een eenzame jongen die zich afvraagt of hij ooit zichzelf mag zijn.

Niemand ziet het
Dolf Verroen met illustraties van Charlotte Dematons


Leopold, 2019