Lijst Home‎ > ‎

Over stout zijn, geheugentraining, samenwerken en het wonen in de buik van de wolf.

Geplaatst 26 feb. 2018 03:13 door susan *   [ 26 feb. 2018 03:29 bijgewerkt ]

Het valt me op dat ik de laatste tijd veel prentenboeken krijg waar de leerdoelen duimendik bovenop liggen. Neem de oogst van deze week.

In Drop het stoute eendje van Catharina Valckx (Gottmer, 2018) volgen we het zwarte eendenkuiken Drop die niet schattig gevonden wil worden. Hij haalt daarom wat gemene streken uit en dat heeft succes. Alleen wil nu niemand meer met hem spelen. Hij maakt een nieuwe vriend, maar als hij deze ook een keer slecht behandeld geeft dat hetzelfde resultaat: hij heeft weer niemand om mee te spelen. 
Drop biedt zijn excuses aan, de zonden worden vergeven en de vriendschap bloeit weer op. Drop wil alleen geen ‘schatje’ genoemd worden, dat is blijkbaar niet stoer voor zwarte eendenkuikens. De boodschap is duidelijk: je moet wel aardig zijn om vrienden te hebben. 




Ook kwam deze week het prentenboek Het geheugen van een olifant binnen, geschreven door Wessel Sandtke met tekeningen van Jan Jutte (Lemniscaat, 2018). In dit boek is de hoofdrol voor Ezeltje die op weg gaat naar de winkel van Olifant om spullen te kopen voor zijn verjaardagsfeestje. Onderweg komt hij Leeuw, Uil, Kat, Aap en Kikker tegen die hem vragen ook voor hen een boodschap mee te nemen uit de winkel van Olifant. Eenmaal bij de winkel is Ezeltje vergeten wat hij allemaal moet kopen. Hij rent terug, maar hij krijgt het niet voor elkaar de boodschappenlijst te onthouden. Olifant leert hem daarom een geheugentruc.
De auteur is een ‘geheugenkampioen’ die uitdraagt dat iedereen zijn geheugen kan verbeteren als hij de juiste technieken hanteert, ook kleuters.

In het boek Die peer is voor mij! van Anuska Allepuz (vertaald door J.H.Gever en uitgegeven door Gottmer) maakt de lezer kennis met vijf verrukkelijk getekende olifanten die elk een voorkeur hebben voor een specifieke fruitsoort. Als ze een perenboom ontdekken roepen de olifanten omstebeurt ‘voor mij!’ en proberen de begeerde vrucht uit de boom te krijgen. In de marge zien we vijf muisjes die ook smoel hebben op de begeerde vrucht. Je voelt hem al aankomen, de ‘voor mij!’-roepers krijgen niks, de muisjes die samenwerken gaan er met de peer vandoor en leren en passant de olifanten het woordje ‘ons’. Als de olifanten dit concept hebben begrepen weten ze met elkaar alsnog de peren uit de boom te krijgen.

Bovenstaande prentenboeken zijn geen slechte prentenboeken. In Drop het stoute eendje valt weer volop te genieten van de schijnbaar eenvoudige illustraties van Valckx die de gezichtsuitdrukkingen zoals altijd weer scherp weet weer te geven en zo de emoties uit het verhaal onderstreept. De illustraties van Jan Jutte in Het geheugen van een olifant zijn prachtig van kleur en compositie en erg origineel. Ook Die peer is voor mij! geeft veel kijkplezier. De olifanten zijn hilarisch en worden nog grappiger bij hun pogingen de peer uit de boom te krijgen. Ook de tekst is luchtig en vol kleine grapjes en geluidsnabootsingen die het tot een fijn voorleesboek maken.

Slechts een prentenboek dat deze week door de brievenbus kwam is een verhaal zonder duidelijk leerdoel, het nieuwe prentenboek van de succesvolle illustrator Jon Klassen dat geschreven werd door Mac Barnett en vertaald door Edward van der Vendel. De titel is De wolf, de eend en de muis. Het verhaal begint op de dag, ‘het was nog vroeg’, dat een muis een wolf tegenkomt en wordt opgegeten. In de buik ontmoet de muis de eend en die heeft het goed voor elkaar, hij heeft een gezellig huis gemaakt in de buik van de wolf. De muis is welkom. ‘Mis je de buitenwereld’ vraagt de muis. ‘Zeker niet!’ antwoordt de eend. ‘Daarbuiten was ik elke dag bang dat ik door een wolf zou worden opgeslokt.' De muis en de eend hebben het dus goed voor elkaar, tot het dreigt mis te gaan. De wolf komt namelijk tegenover de jager te staan.

Het verhaal wordt met veel dialoog verteld en dat leest prettig voor. De insteek is origineel, in dit verhaal zijn niet degenen die worden opgegeten het slachtoffer, maar de wolf, want reken maar dat hij last heeft van zijn buikbewoners.
Klassen maakte weer heerlijke tekeningen waarin goed te zien is dat het leven in het donkere buikhuis, ramen zijn er natuurlijk niet, aangenaam en knus is. Dit in tegenstelling tot de sombere grijze wereld van de wolf.

Het lijkt erop dat in prentenboeken de leerelementen steeds meer op de voorgrond treden. Ik hoop niet dat dit doorzet, ook kleuters hebben recht op fijne verhalen die niet geschreven zijn met het vooropgezette doel om er iets van te moeten leren.