Lijst Home‎ > ‎

Paard, paard, tijger, tijger - Mette Eike Neerlin

Geplaatst 4 dec. 2017 05:03 door susan *   [ 4 dec. 2017 05:09 bijgewerkt ]

Honey belandt per ongeluk in een Chinese taal- en cultuurles. Daar leert ze onder andere de uitdrukking mama huhu , wat eigenlijk paard, paard, tijger, tijger betekent. Het is een Chinese zegswijze voor iets wat niet echt goed is, maar erger had kunnen zijn.
    Paard paard, tijger tijger is een aardige weergave van Honey’s leven. Zij ziet er namelijk opvallend uit met haar hazenlip, ze heeft een oudere zus met een verstandelijke beperking die veel aandacht vraagt, ze heeft een kettingrokende moeder die fulltime werkt en er niet altijd kan zijn en een vader, die niet meer bij het gezin woont, die zich gedraagt als een groot kind. Honey doet haar best om de boel bij elkaar te houden en springt in als dat nodig is. Ze kookt, ze gaat mee met de grillen van haar zus, ze geeft haar vader haar laatste geld en probeert vooral niet op te vallen. Het lukt haar aardig alle ballen hoog te houden, maar dat heeft een prijs. Honey denkt daar liever niet over na. Ze omzeilt zoveel mogelijk lastige vragen en ze zegt moeilijk nee. Dus stapt ze in de bus omdat de buschauffeur nu eenmaal voor haar heeft gestopt, ook al had ze geen plannen om ergens naartoe te gaan. Als ze weer uitstapt wordt ze voor een ander aangezien en ook dat zet ze niet recht. Zo ontmoet ze de oudere Marcel die is opgenomen in een hospice en binnenkort zal sterven. Hij ziet direct dat ze niet zijn kleindochter is.

Paard, paard, tijger, tijger van de Deense schrijfster Mette Eike Neerlin is een ontroerend portret van een meisje dat zich wegcijfert en teveel verantwoordelijkheid op haar schouders neemt (en krijgt). Als ze zich ook over Marcel ontfermt vraagt hij haar of ze altijd zo voor iedereen loopt te zorgen. Honey moet dan wel bekennen dat haar leven wel een beetje paard, paard, tijger, tijger is. Marcel wil dat Honey een keer voor zichzelf kiest en naar een feestje gaat dat gegeven wordt door de jongen waar Honey al een eeuwigheid verliefd op is. Hij maakt het tot zijn laatste wens en dat brengt Honey in een lastig parket, want eigenlijk moet ze mee naar de open dag van haar zusjes werkplaats. De lezer leeft mee met de worsteling die dit voor Honey oplevert. Ze weet niet goed hoe ze met dit dilemma om moet gaan, ze is veel beter in het oplossen van andermans dilemma’s. 
    Losmaken van je gezin, de spanning van een eerste liefde, ouders die je niet begrijpen, onzekerheid over je uiterlijk zijn allemaal bekende puberthema’s waar ook Honey zich mee uiteen moet zetten. Het is voor haar wel extra moeilijk omdat haar situatie niet doorsnee is. Toch is het lezen van dit boek geen zware kost. Dat komt vooral door Honey’s fijne vertelstem. Ze relativeert, ze heeft humor en ze is behoorlijk direct. Bijvoorbeeld als Marcel haar vertelt dat hij gaat sterven reageert ze met ‘Hè, bah.’ Ook betrekt Honey de lezer actief bij haar verhaal met opmerkingen als ‘Misschien begin je je inmiddels af te vragen waar het met dit verhaal naartoe gaat.’ of  ‘Nog even en dan kom ik bij het ergste van het verhaal. Nee, oké, het op een na ergste. Het ergste komt later.’
    Honey’s verhaal overtuigt ook omdat het genuanceerd is. Haar moeder, zus en vader houden wel van haar en als Honey haar rol in het geheel langzaam verandert, veranderen zij mee.

Paard, paard, tijger, tijger is een met humor geschreven ontroerend portret van een meisje dat stapje voor stapje meer ruimte voor zichzelf claimt.

Paard, paard, tijger, tijger
Mette Eike Neerlin (vertaald door Bernadette Custers) 

Van Goor, 2017     € 14,99