Lijst Home‎ > ‎

Wat het lieveheersbeestje hoorde

Geplaatst 12 jun. 2011 05:26 door susan *
´Er woonden eens, op een boerderij, een varken, een schaap, een paard in de wei, een eend in een vijver, een gans in een ren, twee katten, een hond, een knalrode hen, een prijskoe (van haar hield de boer het meest) en... een lieveheersbeest´.


Op de eerste bladzijde van het prentenboek Wat het lieveheersbeestje hoorde zien we alle hoofdrolspelers afgebeeld. Je moet wel even zoeken voor je het lieveheersbeestje ziet, het is maar een klein diertje. Alle dieren laten op de volgende bladzijde hun geluid nog eens duidelijk horen ´de koe zei boe, de gans zei gak, de hen zei tok en de eend zei kwak´(..), maar het lieveheersbeest ´zei geen woord´.
Het stille beestje kan echter goed luisteren en hij hoort op een avond twee dieven fluisteren over hun plan om de prijskoe te stelen. Ze hebben een plattegrond van de boerderij en bespreken hoe ze in het donker langs de dieren zullen lopen om bij de koeienstal uit te komen. Het lieveheersbeestje slaat alarm en heeft een plan.
Als de inbrekers in de donkere nacht op zoek gaan naar de stal maken de dieren vreemde geluiden: de hond zegt kwak en de kip roept bèè en zo worden de inbrekers op een fout spoor gezet: in plaats van bij de koeienstal uit te komen vallen ze in de vijver.

Het verhaal wordt ondersteund door illustraties van Lydia Monk. Zij illustreerde meer dan 70 prentenboeken waarvan Jakkes een spin en Eeek een muis ook in Nederland uitkwamen. Monks tekent in een naïeve stijl en gebruikt collagetechnieken. De vacht van het schaap, de blaadjes van de struiken en de spijkerbroeken van de dieven zijn ´echt´, daarnaast worden stukjes stof ook op andere plaatsen speels in de tekeningen verwerkt, bijvoorbeeld in de vlekken van de koe of de donkere bosjes op de nachtelijke boerderij.
In de naïeve tekenstijl van Monks zijn de dieren makkelijk te herkennen. Ze hebben soms wel rare ogen omdat Monks de dieren ook in een zijaanzicht twee ogen geeft. Het piepkleine lieveheersbeestje, dat de lezer moet zoeken op iedere bladzijde, ziet er prachtig uit, hij is bedekt met zilverglitter.

De illustraties ondersteunen de tekst en dat is wel nodig om het verhaal begrijpelijk te maken voor jonge kinderen. Het begin van het verhaal, waarin de dieren worden voorgesteld, sluit goed aan bij twee- tot drie jarige; samen diergeluiden maken is altijd een bron van voorleesplezier.
Maar dan komen de dieven in het verhaal, die gelukkig goed herkenbaar zijn met hun lelijke tronies, die hun plannen bespreken. Dit dievenplan wordt zichtbaar gemaakt op een plattegrond en dat is ingewikkeld voor jonge kinderen. Wat oudere kinderen  zullen zich wellicht afvragen waarom de dieven omlopen.
In tekst en beeld wordt duidelijk dat het lieveheerbeestje een plan heeft, maar wat dat plan is wordt pas duidelijk als de dieven hun slag willen slaan. Jonge kinderen zullen wat uitleg nodig hebben om te kunnen begrijpen wat de dieren aan het doen zijn.

Wat het lieveheerbeestje hoorde is een prentenboek dat veel voorleesplezier geeft, maar jonge lezers zullen hulp nodig hebben om het plot te kunnen begrijpen. Zij zullen wel genieten van de drie pagina´s met herhalend rijm waarop de dieren hun geluiden laten horen en ook de uitdaging om op iedere pagina dat mooie glinsterende lieveheerbeestje te vinden zal aanspreken.

Wat het lieveheersbeestje hoorde is in de Prentenboek Top Tien voor de Nationale Voorleesdagen 2012 opgenomen.

Wat het lieveheersbeestje hoorde
Julia Donaldson (tekst) en Lydia Monks (ill)
Vertaling: Bette Westera
 
Gottmer, 2010     € 12,95